ZAMANIN GİZEMİ

ZAMANIN GİZEMİ

Zaman aslında uzun bir yol değil; aynı kitabın farklı sayfalarıydı.

Ne geçmiş gerçekten geçmişti, ne gelecek ilerideydi, ne de yalnızca “şimdi” gerçekti. Herkes, tek bir kitapta adının yazılı olduğu satırda, kendi zamanını yaşıyordu. 

Çoktan tamamlanmış bir hikâyenin içinde, bize verilmiş rolleri üstleniyorduk vakurca.

Kitap el değiştirmiyor, bölümler yeniden yazılamıyordu. Hikâyeyi değiştirmeye kimsenin gücü yetmiyordu. Kalemi tutan el kitabın dışındaydı.

Sayfalardaki küçük role müdahale edilmiyor, o sayfayı süslemek de karalamak da sayfanın sakinlerine bırakılıyordu.

Ben şimdi kendi sayfamı yaşarken, atalarım da kendi sayfalarını yaşıyordu aynı anda. Son sayfa da ilk sayfa kadar canlıydı.
Kimse bir başka sayfaya geçemiyor, dolaşamıyordu sayfalar arasında.

Bir zanaatkâr, bir köstekli saati nakış nakış işleyip sanatını icra ederken; başka bir sayfada bir dede, o saati büyük dedesinden kalan bir aile yadigârı olarak torununa emanet ediyordu.

Bir anne, kaybettiği oğlunun kokusunu duymak için sakladığı çocukluk gömleğini yıllar sonra sandıktan çıkarırken, o çocuk aynı gömlekle koşup oynuyordu başka bir sayfada.

Aslında biz hiç ayrı düşmedik. Sadece kitabın birbirine dokunamayan sayfalarına dağıldı yazgımız

Belki ilerideki sayfalardan biri çıkar, çözer bu gizemi. Bulur sayfalar arasındaki yolun geçidini.

Biz de özlem duyduğumuz anlara gider doyasıya görebiliriz kaybettiğimizi sandığımız sevdiklerimizi.

Gül YAZICI