KIYMET

KIYMET 

Bir nesnenin güzelliğini gören ve dile getiren olmadıkça durduğu yerde ne kadar ışıldarsa ışıldasın, zamanla o albenili  güzelliğine alışılıp varlığı sıradanlaşıyor. Nadide bir çiçeği hevesle dikip büyümesini izlemek çok keyifli olsa da, sulayıp bakımını yapan olmadıkça ne kadar canlı ve renkli olursa olsun eninde sonunda soluyor. Bir kediyi ya da köpeği sahiplendikten sonra bize ne kadar sevimli gelirse gelsin ihtiyacı olan derecede ilgiyi onunla paylaşmadıkça bunalıma giriyor. Çok severek yaptığımız bir resmi çerçeveletip özenle bir duvara asmadıkça kimse onun için harcadığımız emeği, feda edilen saatleri ve sonuçta ortaya çıkan eserin ihtişamını göremiyor, dolayısıyla da takdir edemiyor. 

Hayatta her şey değil ama her hoşluk takdiri hak ediyor. Bazılarımız muhteşem bir gün batımının, deniz manzarasının, özenle bakılmış bir bahçenin, yağmurdan sonra tüm göz alıcılığıyla ortaya çıkan gökkuşağının fotoğrafını kendine saklamak için çekiyor, kimimiz de gördüğü güzellikten başkaları da nasiplensin diye onu ortaya koyuyor; okuduğu kitapta sevdiği bir cümlenin altını çizer gibi gözler önüne seriyor. Sonuçta iyi, güzel, hoş olan ne varsa takdir edildikçe varlığı kutlanıyor, kıymeti katlanıyor.

Bunlar gibi insanoğlunun da yaşamı kutlanmayı, dünyadaki yeri özeni, varlığı gönenmeyi hak ediyor. Hayatın kendiliğinden güzel olan tüm eşsiz hediyeleri gibi insan da kıymetini insandan görmeli ki dünyada geçirdiği vakti anlam kazansın:

Bir çiçeği sever gibi sev beni

Bir resme son dokunuşu ekler gibi

Bir kelebeğin güzelliğini kutlar gibi

Özenerek, nezaketle ve içtenlikle sev

Her baktığında güneşi ilk defa görüyormuş gibi…

Sevgi ve Kıymetle...

Nilden Sargut