ZAKKUMLAR KIŞI SEVMEZDİ 🌺

ZAKKUMLAR KIŞI SEVMEZDİ

Bekledi
yıllarca.

Kalbinin kırık kanadıyla
bir var, bir yok yaşadı;
umutla
yürek yangınının arasında.

Gerçeği biliyordu.
Yine de bekledi adamı.

Bir gün
gerçekten onun olabilir miydi?

Kız,
gökyüzüne bakan kalbiyle
hep umutlandı,
hep sevdi.

Ve her defasında
kanadından vuruldu.

Sonra sustu.

Sessizlik
kanatlarına yuva yaptı.
Acı,
tüylerinin arasına sindi.

Her bahar
umutla, aşkla
yeniden iyileşti,
yeniden uçmayı denedi.

Üç kış geçti.
Üç bahar geçti.

Aynı döngü.
Aynı déjà vu.

Sonunda
uçmayı bıraktı.

Kalbindeki yarayı
toprakla örttü.
Yüzünü yeşile çevirdi.
Maziyi affetti.

Zaman geçti.

Bir gün
adam çıkageldi.

Zerdüşt olmuştu.
Boynu
yükten iki büklümdü.

Ellerinde
zakkum çiçekleri...

Belli ki
birlikte yürüdükleri
yollardan toplamıştı.

Kıza döndü:

“Bu kez
her şey istediğin gibi...”

Kozalaklar
anılarla dertleşirken,
kız
zakkumlara baktı.

“Ne çok seversiniz
siz sıcağı...”
dedi içinden.

Oysa
onun kalbi
çoktan üşümüştü.

Zerdüşt,
elinde zakkumlarla
öylece kaldı.

Zehri mi içse,
yoksa gözyaşını mı akıtsa?

Kız sustu.

Çünkü bazı aşklar
bittiğinde değil,
beklemekten vazgeçildiğinde ölürdü.

Oysa...

zakkumlar
kışı sevmezdi.