Neden?

Neden? Çok sordum bu soruyu kendime, neden? Hatta bir düzine cevap bile buldum sırf gidişine bir bahane bulabilmek için çok uğraştım, belkide sen beni terkederken bu kadar düşünmemiştin ne söyleyeceğin hakkında. Çok düşündüm o masada, o an orada nerdeyse tüm hayatımı düşündüm. Kalırsan senin için feda edeceğim tüm hayatımı, zaten seni nasıl kendime kattığımı, nasıl gizliden gizliye bütün hayatımın zaten sen olduğunu belki o an orada anladım. Gözlerinde sönen parıltıyı gördüm,avuçlarımın arasından kayıp gidişini izledim umudun. Benim bittiğim yerde, sen başlıyordun. Kimbilir kafanda neler vardı, benden kurtulup silkelendikten sonra yapacağın. Benim senin için yapacaklarım, yapmak istediklerim, yapmayı düşündüklerim vardı, ne çok şeyi yapamadık birlikte. Keşke birlikte olupta beraber yapamadığımız şeyler olsaydı diyorum. Keşke bişeyler yapmayı beraber olmaya değişmeseydin diyorum. Bir konser biletinden ucuz olmamalıydı aşk...

orda , o masada içimde sessiz akan bir nehir gibi akıyordu sana içimde kalanlar.  Sen buz soğuğu bakışlarınla bakarken bana, benim kalbim nasıl bir kor halinde kalmıştı anlamıyordum. Sana orda kendini bağlamış bi adam vardı anlamıyordun. İki çay daha söylemek değildi mühim olan, çay bahanesiydi seninle bir kaç anı daha paylaşmak için belki son can çekişmeleriydi sevgimizin. Oysa sen öldüğümden emin olabilmek için uzatmak istemedin. İki çay daha söyleyip bana hiçbir şeyin değişmeyeceğini gösterdin. Sahi hiçbir şey değişmedi mi? Hala öyle umursamaz mısın, öyle tereddütsüz, öyle soğukkanlı. Kurtuldun mu benden, unuttun mu. Sahi nasıl unutulur anlatsana biraz. Ben unutamıyorum, bilmiyorum unutmayı. Benim aklım almıyor avucumda tuttuğum ellerini unutmayı, bana nefesim derdin şimdi nefessiz nasıl yaşıyorsun aklım almıyor. Tutup bi kenara bıraktığın hayallerimiz, anılarımız,yaptıklarımız, yapamadıklarımız, yapacaklarımız, gülüşlerimiz, ağlamalarımız kaldı bana, birde beni bırakıp gittiğinde arkandan izlediğim endamın kadar ince ve narin bir sızı... boşluktayım demiştin ya bana, sanırım haklıydın ya da haklı çıktın. Sana o kadar çok anlam yüklemişim ki ,sen gidince o anlamlar kırıla döküle senden geriye boşluk kaldı.