Eksik Parçalar Müzesi

Hiç tanımadığın birinin gözlerine baktığında, neden kendi kaybını görürsün? Bazı insanlar bizimle karşılaşmaz, sadece ruhumuzdaki o yarım kalmış boşlukları hatırlatmaya gelirler.

​Birine baktığında, aslında kendi içindeki o hiç konuşulmamış, derinlere gömülmüş bir sesi duyarsın. Bizler, sandığımız kadar tekil varlıklar değiliz; her insan, bizim ruhumuzun bir yerinden kopup gitmiş bir parça gibi. Birinin sızısını, kendi eski bir yaranın sızısı gibi tanıman tesadüf değildir. Çünkü hayat, herkesi bir başkasının aynasında kendi hikâyesini tamamlaması için bir araya getirir. Bizden olan, karşıdakinde gördüğümüz o tanıdık hüzün, o tanıdık bekleyiştir.

​Bu yüzden kimse tamamen yabancı değil; herkes kendi eksik hikâyemizin bir cümlesi, kendi tamamlanmamış resmimizin eksik fırça darbesi. Gerçek buluşma, bir başkasındaki "biz"i görüp ona selam vermektir. Çünkü sonunda fark ederiz ki; her insanın ömrü, başkalarında bıraktığımız izlerin toplamından ibaret.

​Artık biliyorsun; dışarıda aradığın her şey, aslında bir başkasının kalbinde bıraktığın kendi sesindir. Şimdi söyle; senin ruhundan hangi parça, henüz haberin olmayan bir hikâyenin içinde yaşamaya devam ediyor?