Bazen Konuşmak İstersin...

Bazen insan konuşmak ister; gider, pencere kenarına durur. Bir zamanlar dertleştiği, kendine yakın hissettiği ne varsa, sanki birer birer çekilip gitmiştir; geriye yalnızca sessizlik kalır. İşte o an, büyümenin neye benzediğini fark edersin: konuşacak kimse kalmadığında ve bazı yaraların içten içe derinleştiğinde.

Yine de insan kendine kıymalı. İçeri girersin, üşütmezsin kendini; çünkü bazı soğuklar dışarıda değil, içeridedir. Odana geçer, bir battaniyeye sarılırsın; belki de ilk kez kendine eşlik etmeyi öğrenirsin. Ertesi gün yeniden bakarsın pencereden. Gelmeyenler olursa, bu artık onların eksikliğidir. Kaldı ki, bir gün geri dönerlerse, bu kez pencereyi kapatma hakkı da sana aittir. Çünkü insan, en çok kendini korumayı öğrendiğinde büyür.