Artık Kimse Gitmiyor… Ama Kimse Kalmıyor da

Eskiden insanlar birbirini kaybederdi.

Şimdi ise birbirini kaybetmeden tüketiyor.

Bir ilişki bitmiyor artık.

Sadece yavaşlıyor.

Mesajlar seyrekleşiyor, ilgi azalıyor, cümleler kısalıyor.

Kimse “bitti” demiyor.

Ama herkes bir şeyin bittiğini hissediyor.

İşte modern ilişkilerin en yorucu tarafı bu:

Net bir acı yok.

Ama sürekli bir eksiklik var.

Birinin hayatında oluyorsun ama önceliği olmuyorsun.

Yazıyor… ama gerektiğinde değil.

Arıyor… ama yalnız kaldığında.

Geliyor… ama gitmeye hazır şekilde.

Ve sen bunu ilişki sanıyorsun.

Çünkü artık ilişki dediğimiz şey,

iki insanın birbirini seçmesi değil,

iki insanın birbirini kaybetmemeye çalışması oldu.

Sevilmek zorlaştı çünkü insanlar kötüleştiği için değil,

kararsızlaştığı için.

Seçenek arttıkça, karar vermek zorlaşır.

Karar veremedikçe, insanlar açık kapı bırakır.

Açık kapı bıraktıkça da kimse gerçekten içeri girmez.

Herkes “belki”de kalır.

“Belki sonra.”

“Belki doğru zaman değil.”

“Belki bir şeyler olur.”

Ama hayat “belki”lerle yaşanmaz.

Hayat, seçilenlerle yaşanır.

En büyük yanılgı şu:

Birinin seni kaybetmek istememesi, seni sevdiği anlamına gelmez.

Bazen insanlar seni kaybetmek istemez çünkü

yerine koyacak bir şey bulamamıştır.

Bu yüzden gider gibi yapmazlar.

Kalır gibi de yapmazlar.

Arada kalırlar.

Ve seni de orada bırakırlar.

İnsan en çok burada yorulur:

Ne gidebildiği yerde,

ne kalabildiği yerde.

Ve sonra kendine döner:

“Ben neden yetmedim?”

Oysa mesele çoğu zaman sen değildir.

Mesele, karşındaki kişinin net olamamasıdır.

Ama insan zihni kontrolü sever.

Kontrol edemediği şeyi de kendine yükler.

“Daha iyi olsam kalırdı.”

“Daha az söylesem gitmezdi.”

“Daha farklı davransam seçerdi.”

Hayır.

Gerçek şu:

Doğru insan, doğru davranışı beklemez.

Doğru insan, doğru yerde kalır.

Sevgi;

ikna edilmez,

korunmaz,

kovalanmaz.

Sevgi, seçilir.

Ve bazen en büyük olgunluk,

seni seçmeyen birinin içinde kalmaya çalışmak değil,

kendini o yerden çekebilmektir.

Çünkü herkesin seni görmesi mümkündür.

Birçok insan seni seçebilir.

Ama seni gerçekten seven biri,

seni “arada” bırakmaz.

Ya vardır.

Ya yoktur.

Gerisi sadece alışkanlıktır