ARABANIN ARKA CAMI

   1999 yaz aylarının başı veya sonu diye hatırlıyorum. Esenler çocukluğumun bütün kahramanlarını bir araya topladığı iyisi ve kötüsüyle yaşadığım en uçsuz bucaksız serüvenlerin yaşandığı bir semt olarak kalacak aklımda. Hayatım da korktuğum en çaresiz anlarımdan bir tanesi, babamın yangının ortasında kalıp iki kolunun yanması. Daha küçüğüm kardeşim 4 bense 7 yaşımdaydım. Oturduğumuz sokağın caddeye bakan yoldan sola saptıktan sonra sağdan 2 sokak sonra hemen kenarda kalan küçücük bir dükkân. Babamın yıllar öncesin de taksiciliği bıraktıktan sonra kaşık çatal parlatma işine girmişti. Her gün kir pas içinde evine iki lokma götürebilmek için, her türlü zorluklara göğüs gerdiğini görsek de kendisi evde olmadıktan sonra evin en büyük erkeği olduğumu söylemesi bile 7 yaşındaki bir çocuğa sorumluluk aşılaması paha biçilemezdi belki de.

     Annem, ben ve kardeşim bir gün dışarı çıktık, birkaç malzeme aldıktan sonra babamın yanına uğradık. “Siz gidin benim de yarım saatlik bir işim var. Onları hallettikten sonra gelirim. Yemeği yer akşam da gezmeye çıkarız.” Demişti. Biz de eve geçip babamın eve dönmesini beklerken bir şeyler atıştırıyorduk, ev sahibimizin büyük torunu Merve’nin sesini duyduk. “Nurgül abla koş! Selim abinin elleri yandı.” Dedi. Annem o telaş ve panikle nasıl bizi avuçlarının içine tutuşturdu, o can havliyle nasıl evden çıktık anlamış değilim. Olay yerine geldik, o sırada Güler anne, Fadime yenge, Feride yenge gözüktü biz uzaktan babamın apar topar arabaya bindirildiğini gördük. Gözümüzdeki yaşlar dinmedi. Sen şimdi bana “Ben yokken evin reisi sensin.” Demiştin. Bir çocuğun gözünden akan yaştan nasıl bir reislik bekler ki bir insan? Anneme bakıyorum, bizi mi sakinleştirsin, kocasının apar topar elleri, kolları yanmış vaziyette görüp acısını mı yaşasın? Siz olsanız hangisiyle başa çıkardınız? O an hiç unutamam arabanın arka camından babamın gözünde nasıldık diye hep merak ediyorum. Babamın tedavisi bitene kadar akşam eve döneceğini iyi olduğunu bildiğimiz halde, gelen komşuların tesellileri içimiz de bir matem eviydi sanki. İşte ben o gün büyümenin ne demek olduğunu öğrendim.