AİLE OLMAK

Aile olmak... Bir ânı paylaşmanın dahi zenginlik olduğunu hatırladığım dünya... Maviden bir yolu yürümek değildi bizimkisi. Deniz kokusu eşliğinde pek çok yoldan birlikte geçtik. Ağladığımda, korktuğumda, sevindiğimde, başardığımda sadece iki cevhere baktım. Yılların nasıl geçtiğini güneşi kapatan bulutlar kadar aceleci, kıyıya vuran dalgalar kadar asaletli bir şekilde izledim. Mavinin heybetinden ara ara duraksadım, çocuksu adımlarımın nasıl güçlendiğine baktım. Aile olmak öyle bir şeydi işte. Adım attığın yerde iz bırakan fakat yılları da, yolları da ardında götürecek bir hikaye. Bir masal veya bir şiir... Aile olmak, bir kasabanın gürültülü sokaklarına selam vermekti. Baharda açacak olan çiçeklere söz verip kışın denize bakmaktı. Ne içtiğim salepteki yoğun tarçın kokusu ne bahar esintili soğukların bardağın sıcaklığı ile dengede kalışı... Hiçbir an, o aile kokusunun verdiği sıcaklığı dolduramazdı.