ZAMANIN SESSİZ AYNASI

ZAMANIN SESSİZ AYNASI

   Bir zamanlar her şey ne kadar da renkliydi  .Mahalleler cıvıl cıvıl ,parklar çocukların

kahkaha sesleriyle doluydu. Sokaklarda rengarenk arabalar vardı. Komşu evlerden

yemek, pasta, börek kokuları yükselirdi. İnsanlar birbirine güvenir, imece usulü işler

halledilir, herkes birbirine elinden geldiğince destek olurdu.

   Günümüzde dijital çağ tüm bu güzelliklere set çekmeyi başardı ne yazık

ki…Çocuklar oyun oynamayı sadece telefon ve bilgisayarda öğrenmeye başladı.

Mesela erik ağacına tırmanan bir çocuk görmüyorum ben hiç. Oysa biz ağacın

üstüne oturup ne çok severdik dalından yemeyi.. Mahallemizdeki tek tip evler yerini

apartmanlara bıraktı. Güneşin rengi bile soldu sanki. Bakıyorum da rengarenk

arabaların yerinde siyah beyaz gri tonlar çıktı. sahi dünyanın rengi neden griye

boyandı ? Mahalle bakkalından yaptığımız alış verişler, horoz şekerleri, leblebi tozları

…büyük marketlerde olmayan o sıcak sohbetler nereye gitti. Şehirler büyüdü, kalpler

ise uzaklaştı. Sevgi, saygı, güven, anlamını yitirdi. Şehirler güzelleşti ,belki gelişti

değişti ama içerde insanlık çöküşe girdi.

      Şimdi grileşmiş renkler arasında dolaşırken düşünüyorum da, biz dünyayı mı

kaybettik ? yoksa güzelleştireceğiz derken kendi değerlerimizi mi tükettik ?

    Etrafımız teknolojiyle griye boyanırken , biz ruhumuzun rengini kaybettik.

    Buna rağmen umutlar tükenmedi diye düşünüyorum. Griye boyanmış dünyayı

yeniden renklendirecek fırçaya ,yeniden ruhlarımızı yumuşatacak kaleme, ve içten

gülümsemeye sahibiz. Hani bir süre ekranları kapatıp ,birbirimizin yüzlerine bakıp

sohbet edebiliriz, horoz şekerlerimizi ,sıcacık sohbet eşliğinde kahvelerimizi

yudumlayabiliriz .Çocuklarımıza birbirini sevmeyi sıcak arkadaşlıkları anlatabiliriz.

Teknoloji bizi ne kadar uzaklaştırsa da içimizde kendimizden ,merhametten

,vicdandan, sevmekten vazgeçmeyen bir taraf var.

Aynadaki sessizliği bozalım ve dünyayı yeniden rengarenk boyayalım.

 ---Seçil Altınsoy--