VİCDANIN GÖLGESİNDE

Vicdanın Gölgesinde
Bir zamanlar taş sokakları sessizlikle örülü eski bir şehir vardı. O şehirde insanlar konuşmaktan çok susmayı öğrenmişti. Çünkü her yüksek ses, bir korkuyu uyandırır; her itiraz, görünmez bir zincire dönüşürdü.
Şehrin meydanında, yıllardır kullanılmayan paslı bir direk dururdu. Kimse ona yaklaşmaz, çocuklar bile önünden koşarak geçerdi. Yaşlılar gözlerini kaçırır, gençler ise neden korktuklarını bilmeden susardı. Çünkü o direğin gölgesinde bir zamanlar insanlığın en ağır sınavlarından biri yaşanmıştı.
Bir gün meydana genç bir öğretmen geldi. Adı Deniz’di. Çocuklara yalnızca harfleri değil, merhameti de öğretmeye çalışıyordu. Fakat şehirde merhamet unutulmuş bir kelimeydi.
O akşam meydanda büyük bir kalabalık toplandı. İnsanlar öfkelerini bir adamın üzerine boşaltıyordu. Suçu tam bilinmiyordu; belki sadece farklı düşünmüştü, belki de gerçeği söylemişti. Kalabalığın içindeki herkes susuyordu ama sessizlikleri, atılan çığlıklardan daha ağırdı.
Deniz kalabalığın arasından ilerledi. Adamın gözlerinde korkudan çok kırgınlık vardı. Sanki en büyük acıyı darbelerden değil, insanların taşlaşmış bakışlarından duyuyordu.
Rüzgâr sert esti. Meydandaki eski direk gıcırdadı. O an Deniz’in aklına bir cümle düştü:
“Bir insana vurulan her darbe, aslında insanlığın vicdanına iner.”
Kalabalığa baktı. Kimisi başını eğdi, kimisi gözlerini kaçırdı. Çünkü herkes içinde küçük bir çatlağın oluştuğunu hissetmişti.
Deniz sessizce adamın önüne geçti. “Yeter,” dedi.
Bu tek kelime meydanda yankılandı. İlk kez biri korkudan daha güçlü bir şey söylemişti: merhameti.
O gece hiçbir şey tamamen değişmedi. Şehir yine karanlıktı, sokaklar yine sessizdi. Ama insanların içinde küçük bir sızı doğmuştu. Çünkü bazen bir toplumun uyanışı, büyük savaşlarla değil; bir insanın vicdanını kaybetmemeye direnmesiyle başlardı.

Yazar; Tuğba Gündüz