TREN

TREN

Hayat gibi akıyordu tren.

Doğanın bağrında süzülerek, türlü hikâyeler yüklüydü vagonların da.yagmur ıslatıyordu toprağı, bir yanaktan avuçlara düşer gibi.

Her durakta insanlar inip bilmiyordu, sırtlarında bir ömrün yükleriyle beraber.

Valizler de acı, tatlı, ekşi tüm tatlar katlanmış,hayat noterin de ıspatlanmıştı. Tren sırlarla doluydu, rayların şahitliğinde.yokuslarda hız kesmiyor, tünellerde korkmuyor, kalabalığa itiraz etmiyordu. Ama yorgundu,sesler geliyordu derinlerden,kimse derdini sormuyordu.

O bir araç değildi, amaçları için yola düşenlerin sırdaşı, yoldaşıydı.

Oda yolcuydu dağlarda, taşlarda ve ovalarda 

Yol gidebilenler için mana taşır,

Kalanların gözleri, hep gidenlerin ardında..

Hacer özkara

26.05.2026