HAYATIN RİTMİ

Bazen sürekli birbirini tekrar eden günler yaşıyor olmak sıkıcı gelir. Bir önceki yirmi dört saatten farklı yapacağımız yepyeni şeyler isteriz. Her gün aynı yoldan gitmek, işteki standart koşuşturmalar, toplantılar, çocukların okul telaşları, hafta sonu yapılacaklar listesi, derlenip toparlanacaklar derken, aşmamız gereken yüksek çitlerle çevrili hissederiz kendimizi. Boğulduğumuzu düşündüren şey; o çitin üzerinden atlayınca bizi çok daha güzel bir hayatın beklediğine inanmamıza rağmen, boynumuza dolanan ataleti yenemeyişimizdir. 

Ne zaman ki rutin hayatın dışına gönülsüzce savruluruz, o vakit ne kadar kıymetli olduğunu anlarız içinde kaybolduğumuzu sandığımız döngünün. Asıl olarak güvende olduğumuzun en güzel kanıtıdır o sıradan görünen hayatımız. Bir sevdiğimiz hastalandığında, ya da bize bir şey olduğunda, her gün eve dönmek bir süre için mümkün olamadığında, o çok uzaklaşmak istediğimiz duvarları da kapıları da özleriz bir çırpıda. Toplantıdan önce arkadaşlarla içilebilen bir fincan kahve, kısa da olsa öğle yemeğinde yapılan sohbetler, artık eve varmaya az kaldığının işareti olan yolun sonundaki kavşakta gözümüze ilişen çiçekler, uykudan önce birkaç sayfa da olsa bir şeyler okuyabildiğimiz kısa ve sessiz anlar… Bunlar kolay erişilebilen büyük nimetlerdir. Aksayan zamanlarda aslında hayatımızı sevdiğimizi, birbirine benzer günlerin ahenkli bir ritim taşıdığını, sadece içinde olduğumuz çembere dahil etmemizin bize iyi geleceği birkaç yeniliğe ihtiyacımız olduğunu anlarız.

Nefes alacak anlara kavuşmak için zamanımızı çalan birtakım alışkanlıklardan uzaklaşmak, ve biraz yavaşlamaktır belki de ihtiyacımız...

Nilden Sargut