Geç Kalmış Değil, Yeniden Başlamış Bir Hayat

Benim hikâyem, yarım bırakılmış bir hayatın yeniden yazılmasıdır.

Uzun yıllar okuma yazmam yoktu. Bir tabelayı okuyamamak, bir kâğıdı anlayamamak… İnsan bazen sadece susarak yaşar, çünkü anlatacak kelimesi bile yoktur. Ben de öyleydim. İçimde çok şey vardı ama dışarı dökecek harfim yoktu.

Hayat beni erken büyüttü. Eksiklikle, yoklukla, susmakla tanıştım. Ama içimde hep bir şey vardı… Adını koyamadığım bir direnç, sönmeyen bir istek. Belki de bu yüzden hiçbir zaman tamamen vazgeçmedim.

33 yaşımdan sonra, bir akşam cesaretimi topladım ve gece okulunun kapısından içeri girdim.

O kapıdan girerken sadece bir okula değil, kendi hayatıma adım attığımı bilmiyordum.

İlk gün elim titredi. Harfler yabancıydı, defter bana uzaktı. Ama yine de oturdum. Dinledim. Denedim.

Harf harf öğrendim.

Hece hece kurdum kendimi.

Yanlış yaptım, tekrar denedim. Yoruldum ama bırakmadım. Çünkü artık biliyordum; insan en çok kendi karanlığına yenilirse kaybeder.

Zordu…

Ama her öğrendiğim kelime, içimde bir kapıyı açtı.

Her cümle, yıllardır susturduğum bir duyguyu dile getirdi.

Sonra bir gün…

Elime diplomamı aldım.

O an sadece bir belge tutmuyordum.

Geç kalmışlığımı, içimde büyüttüğüm eksikliği, sustuğum yılları ve yeniden ayağa kalkışımı tutuyordum.

Ben edebiyat dünyasından gelmedim.

Hiçbir zaman “yazar olacağım” diye yola çıkmadım.

Ama içimde birikenler, bir gün kelime olmak istedi.

Ben de onları durdurmadım.

Umut Işığı benim gerçek hikâyemdir.

Yaşadığım her zorluğun, her düşüşün ve yeniden kalkışın izidir.

KADININ SESSİZ ÇIĞLIĞI ise sadece benim değil…

Etrafımda gördüğüm, sesi bastırılmış, susmak zorunda bırakılmış kadınların içindeki o görünmeyen çığlığın adıdır.

Ben yazmayı bir okuldan öğrenmedim.

Hayat öğretti bana.

Acı öğretti, sabır öğretti, beklemek öğretti.

Ve en çok da insanın kendi içinden yeniden doğabileceğini öğretti.

Bugün hâlâ öğreniyorum.

Hâlâ yazıyorum.

Çünkü biliyorum…

Bir insanın hikâyesi, vazgeçmediği sürece asla bitmez.