"Doğaçlama Yaşamak"

Doğaçlama yaşamayı denediniz mi?

Bir arkadaşınız gelir;” Seni özledim.” der.

Bir diğeri hiçbir sebep yokken arar: “Sesini duymak iyi geliyor.” diye.

Bir başkası sevdiğiniz tatlıyı bırakmıştır masanıza.

Çat kapı kahveye gelen bir dost…

Ne kadar güzel değil mi ?

Çok düşünmeye gerek yok aslında.

“Ne alayım, ne yapayım? diye saatlerce plan kurmaya…

Bazen kağıda çizilmiş bir çiçek, bazen acelece yazılmış komik bir not…

Meğer ne kadar kolaymış insanın yüzünde bir tebessüm oluşturmak.

Hepimiz hayatımızın bir döneminde doğaçlama yaşarız. Ansızın alınan kararlar, plansız çıkan yollar, sürprizler…

Sonra bir şeyler olur. 

Katı kuralları olan ajandalar hazırlarız kendimize , programları planlara bağlarız. Kendimizi bir koruma kalkanının içine alırız. Korunmak için oluşturduğunuz bir bariyerdir bu; esnemez, gevşemez, nefes bile aldırmaz. 

Bir bakmışsın robotlaşmışsın, hayatın çağrısını  zihin kabul etmez olmuş.

Sonra içinden bir yakarış yükselir:

“Ben sadece nefes almak istiyorum.”

Belki ettiğimiz dualar tam o anda filizlenmeye başlar. Bir tomurcuk oluşur içimizde. Ve hayat yavaş yavaş çiçek açar.

Çok sonra fark edersin.

Sen de bir zamanlar mutluydun, içinden geldiği gibi yaşarken. 

Yaşam “Anı” yaşamaya başlayınca başlar aslında.

Bir anda dans edin. Şarkı söyleyin. Plansız bir kahve için yola çıkın. 

Hayatın sürprizlerine kulak verin.

Çünkü bazen yaşamak, sadece anın elinden tutmaktır.

İşte bunun adı:

“Doğaçlama yaşamak.”