ATEŞİN İZİ, SUYUN SESSİZLİĞİ

“Bazı acılar yakar, bazı kayıplar ise sessizce alıp götürür.”
Bir zamanlar, kurak dağların arasına sıkışmış küçük bir köy vardı. Bu köyde yaşayan insanlar, hayatın iki yüzünü çok iyi bilirdi: Ateşin yakıcılığını ve suyun götürücülüğünü.
Köyün en yaşlı adamı olan Hasan Dede, her akşam meydandaki çınarın altında oturur, gençlere hayat dersleri verirdi. Bir gün, köyün delikanlılarından Ali yanına geldi. Yüzü öfke doluydu.
“Beni herkes yanlış anlıyor,” dedi. “İçimde büyüyen öfke artık dinmiyor.”
Hasan Dede bastonunu toprağa dayayıp uzun uzun Ali’ye baktı.
“Öfke ateşe benzer evlat,” dedi. “Önce sahibini yakar.”
Ali bu sözü duydu ama önemsemedi. Günler geçtikçe öfkesi büyüdü. Dostlarına sert konuştu, ailesini kırdı, sevdiği kadını incitti. İçindeki ateş, fark etmeden etrafındaki her şeyi kül etmeye başladı.
Bir gece büyük bir tartışmanın ardından köyü terk etmeye karar verdi. Yağmurlu bir havada yürürken dere kenarında oturdu. Yağan yağmur toprağı sürüklüyor, küçük dalları ve yaprakları önüne katıp götürüyordu. O an Hasan Dede’nin başka bir sözü aklına geldi:
“Su da götürür evlat… Sessizce alır senden bazı şeyleri. Bazen sevgini, bazen huzurunu, bazen de geri getiremeyeceğin insanları.”
Ali o gece anladı ki insanı yalnızca öfke yakmıyordu; zaman da, kırılan kalpler de, söylenen sözler de akıp gidiyordu. Tıpkı suyun önüne kattığını götürmesi gibi…
Sabah olduğunda köye geri döndü. İlk kez başını eğip özür diledi. Çünkü anlamıştı:
Ateş yakardı; öfke, kibir ve kin insanın içini küle çevirirdi.
Su götürürdü; zaman, sevgisizlik ve pişmanlık ise elde kalan ne varsa sessizce alıp uzaklara taşırdı.
O günden sonra köyde bir söz dilden dile dolaşmaya başladı:
“İnsan ateşini kontrol etmeyi öğrenmezse yanar; kaybettiklerinin değerini bilmezse su onları alır götürür.”

           YAZAR:TUĞBA GÜNDÜZ