ADAM VE KADIN

ADAM VE KADIN

Adam

Sesini kimsenin duymadığı bir odada

Yavaş yavaş eskitti ömrünü

Masanın başında oturdu

Her akşam olduğu gibi

Çay koydu iki bardağa

Birini kendi içerken

Diğeri hep soğudu

Buharı tükenirken çayın

Aslında biliyordu yalnızlığını

Sevmişti birini 

Ve sevişi bağırarak değil

Usulca olmuştu

Bir çiçeğe su verir gibi

Kimse görmeden

Kimse duymadan

Adam sevgisini yüksek sesle anmadı hiç

Sevdası olan kadının adını

Her sabah ekmeğe sürer gibi

Gönlüne sürüyordu

Cebine koyup çıkıyordu sokağa

O isim adamın bedeninde

Bir taş gibi ağırlaşıyordu sadece

Belki rastlarım diye

Aynı caddelerden defalarca geçiyordu

Sevmek onda bir yangın gibiydi aslında

Ama kadına bunu hiç söylemedi

Korkutmadı kırmadı kandırmadı

Daha çok bir kömür gibi içten içe yandı

Dışı kül, içi kor oldu

Sessizliğini yaşadı

Adamın kalbi tek kişilik değildi

Perdeleri hep açık, kapısı kilitsizdi

Belki görürdü ve belki içeri girerdi diye

Ama

Kadın hiç görmedi, belki görmek istemedi

Açık olan perdenin ardındaki o yaralı kalbi

Ne o kapı çalındı ne kimse içeri girdi

Her köşe başında o sandı birini

Bir palto, tanıdık bir saç

Rüzgarla uzaktan gelen bir kahkaha

Kalbi hep yanlış kapılara koştu

Her seferinde kilitli olan kapılara

Ama kadın

Başka pencerelerden bakıyordu dünyaya

Adamın durduğu kaldırım onun haritasında yoktu

Adam

Kadının gülüşünü uzaktan duyduğunda

Yüzünde kırık bir ışık belirirdi

Sonra hemen sönerdi

Elektriği kesilmiş bir sokak lambası gibi

Kimse bilmedi

O adamın

O kadını

Hiç dokunmadan

Bu kadar çok sevebileceğini

Bir gün

Sokakta kadını gördü

Yanında başka bir hayat

Başka bir omuz

Başka bir gülüş

Dünya tuhaf biçimde

Yıkılmadı

Sadece 

İçinde küçük bir şey

Sessizce yer değiştirdi

Bir kitabın kapanması gibi

O an anladı

Bazı insanlar

Hikayemize başrol diye girer

Sonra dipnot olur

Adam

Yürümeye devam etti

Bu kez arkasına bakmadan

Aylar sonra 

Evinin penceresine bir saksı koydu

Toprağa bir tohum gömdü

İlk kez

Kadının adını değil

Kendi adını fısıldadı toprağa

Filiz çıktığında

Kalbinde de ince bir yeşillik belirdi

Çünkü adam sonunda öğrendi

Karşılık bulmayan aşk

İnsanı öldürmez

Başka birine verdiğini 

Geri almayı öğretir

Ve bir gece 

Adını son kez fısıldadı karanlığa

Duvarlar geri vermedi sesi

Anladı

Bazı aşklar

Mektup gibidir

Yazılır katlanır

Ama hiç gönderilmez

Sonra

Cebine koydu kalbini

Kırık bir saat gibi

Artık zamanı göstermeyen

Ve yürüdü tek başına

Kimsenin beklemediği

Hasretle yanmadığı

Uzun bir sokağa doğru

Sonra günler

Birbirine benzeyen zarflar gibi dizildi

İş, kalabalık, akşam, uyku içinde 

O olmayan uzun bir mevsim başladı

Takvim yaprakları düştükçe

Adamın sesi de azaldı

Eskiden anlattığı hikayeleri

Artık kimseye anlatmadı

Çünkü bütün yollar

Bir şekilde ona çıkıyordu

Bir kış geçti

Sabahlar ve akşamlar yine geldi

Ve geçti

Perdesinden aynı solgun ışık süzüldü

Çay yine iki bardak oldu alışkanlıktan

Sonra durdu

Elini uzattı

Tek bardağa indirdi dünyayı

Ve bir akşam

Tek bardak çay koydu masaya

Buharı yüzüne vurdu

Bu sefer buharda 

Yalnızlık ve hasret yoktu

Adam gülümsedi

Eksik değildi artık

Sadece Yalnız,

Ama bu kez Kırık değil…