Sanatçımızı Tanıyoruz ⭐

Çağımızda birçok şeyin değerini yitirmesi gibi, yazı, edebiyat ve sanat da bundan nasibini almıştır. Bu dönem, niceliğe önem verip, niteliği ıskalayan, görselliği kutsayıp, manayı dışlayan bir dönem. Ve bu da beraberinde tabi ki yapmacık, samimiyetsiz ve bencil bir insan çıkardı ortaya. Ben yazılarımı insalığa bir fayda olması umuduyla yazıyorum. Beğeniden ziyade, bir yüreğe dokunması benim için çok önemli. Sosyal medya bu bakışa biraz uzak bir mecra doğal olarak burada umduğumu çok bulamamıştım. Ama boyalıkelimeler ailesinde, paylaşılan içeriklere değer verildiğini, sanki bir ailenin her bir ferdi gibi hissettirdiğini, vücudun azaları gibi olunduğunu gördüm. Sanki ressamlar bir el, yazarlar bir dil, müzisyenler bir kulak... Ve dahası... O sebeple insan tüm azalarıyla insandır. Ve bu ailede hep beraber bir aile... Bunu hissediyorsun

İnsanın en temel ihtiyacı duyulmak... Başarısını paylaştığında en az onun kadar sevinen, üzüldüğünde 'acını duyuyorum, buradayım' diyerek geçiştirmeden, küçümsemeden gönül birliği kurabilen birilerini bulmak. İşte bunu hissettiğim anda, olduğum yere sımsıkı sarılıyor ve tutunuyorum.

Ben bu sanat işine girdiğimde yakınlarım, akrabalarım bana destek olmadı.Tanımadığım insanlar bana sürekli destek oluyor. O yüzden tam olmak istediğim yerdeyim.

İnsanın kendiyle birlikte olduğu anlar çok kıymetli…
Çünkü insan bazen en çok, kendi sesini duyabildiği yerde iyileşiyor.
Bu kolektifte üretirken hissettiğim şey tam da bu;kimseye benzemek zorunda olmadan, içimdeki renklerle yan yana durabilmek.
Bir resmin başında sessizce düşünürken de, birlikte gülerken de aynı duyguyu hissediyorum:
“Evet… ben tam olarak ait olduğum yerdeyim.”
Birbirimizin içindeki kırılganlığı, heyecanı, cesareti de görüyoruz.
Ve insan, anlaşılabildiği yerde biraz daha kendisi oluyor.

Çünkü burada ruhlarımız konuşuyor. Birbirlerine yakın ,aynı amaç için aynı yerde çarpışıyor hayatlar.Burada herkes kendini rahat anlatıyor ve insan kendi gibi kalıyor.

İnsan insana kötü günde lazımdır, iyi dost o günlerde kendisini belli eder derler; ancak ben bu anlayışın mahiyetini biraz değiştirdiğim zamanlarda aidiyet duygusunu daha derinden hissettim diyebilirim. Çünkü başarılarımın ve üretkenliğimin arttığı dönemlerde yanımda kalan insanlar, benim için dostluğun hakiki tarafını gösterdi. Zira insan üzüldüğünde, acı yaşadığında yanında birçok kişi olabilir; çünkü empati duygumuz yoğunsa karşımızdakinin kederini anlayabilmemiz daha kolaydır. Ancak iş başarı hikâyelerine geldiğinde tribünler pek kalabalık değildir maalesef. İnsan bazen en çok yükselirken yalnızlaşır. Ben de gerçek dostlarımı, bir şeyler başardığımda yanımda görmeye başladım. İçtenlikle sevinen, alkışlamayı bilen, insanın ışığından rahatsız olmayan kişiler… İşte “Evet, tam olarak ait olduğum yerdeyim.” dediğim anlar, hep bu yaşanmışlıkların içinde saklıydı. Çünkü insanı gerçekten ait hissettiren şey; yalnızca yarasına eşlik edenler değil, parladığında da yanında kalabilenlerdir.

Aitlik hissettiğim tek yer edebiyatla sanatla ilgilenen topluluklarda bulunmak, onların destek ve kıymetli yorumları yazma iştahımı kabartıyor adeta, özel hayatımda ise yalnızlığın her türlüsünü yaşamış birisi olarak, kaybedecek bir şeyimin olmadığını düşünerek savaşıyorum hayatla.

İnsanın anlaşıldığı yerde olması çok kıymetli,renkli bir sofrada hep beraber yemek yemek gibi.
Herkes bildiği yemeği yapmış sofraya koymuş, ve ruhumuz doyuyor 😊 Ben burada ilhanımın daha da artacağını, şiirlerimin daha da verimli olacağını düşünüyorum. Sanatın diğer dallarını da ilgim var, mesela resim, bunu da geliştireceğimi düşünüyorum.
İşte tam da burada iyi ki buradayım diyorum. Hayırlı akşamlar

"Evet, tam olarak ait olduğum yerdeyim." dediğim an;
yazdığım bir metnin yalnızca okunmadığını, gerçekten duyulduğunu fark ettiğim andı.
Çünkü bazı topluluklar insanı alkışlamaz.
Daha iyisini yazabilmesi için yanında yürür.

Bence aidiyet de tam olarak burada başlıyor.