Bir sanatçı olarak sizce en çok neye ihtiyacımız var?

Görünürlük elbette önemli; ama yalnızca görünür olmak değil, anlaşılmak ve üretimin değer gördüğünü hissetmek daha önemli.

Üretebilmek, sergileyebilmek, başka sanatçılarla dayanışmak ve yeni şeyler öğrenmek… Bunların hepsi birbirini tamamlıyor. Fakat belki de en çok ihtiyacımız olan şey, sanatçının sadece ortaya koyduğu eserle değil, hikâyesiyle, emeğiyle ve söylemek istediğiyle de görülmesi.
Çünkü bazen bir sanatçının ihtiyacı daha büyük bir sahne değil;
“Seni görüyorum, anlatmak istediğini duyuyorum.” diyebilecek bir alan.
Bu alanı da siz oluşturdunuz bana . İlk defa ismimin yanında ‘’ yazar ‘’ ifadesini gördüm. Daha elbette farklı bir şeyler yapılabilir ama buna cevap vericek kadar ustalaşmadım ☺️

İçinde bulunduğumuz dönemde ekonomik darboğazın getirdiği ağır yükler, toplumun bel kemiği olan ailelerin belini bükmekte; Anadolu’nun dört bir yanında imkânsızlıklar içinde çabalayan evlatlarımız, en temel okul gereçlerinden dahi yoksun bir şekilde hayata tutunmaya çalışmaktadır. Bir yanda ırkçı söylemlerin ve ötekileştirmenin tavan yaptığı, diğer yanda hak, hukuk ve adaletin zedelendiği bir toplumsal iklimde, insanların sanata ve sanatçıya karşı duyarsızlaşması ne yazık ki kaçınılmaz bir hal almaktadır.
​Televizyon ekranlarında boy gösteren, kendisini "sanatçı" olarak tanımlayan ancak toplumun derin kanayan yaralarına, sızılarına ve hassasiyetlerine sırf korkularından ya da umursamazlıklarından ötürü gözlerini kapatan figürler, halkın gözünde sanatın ve sanatçının yalnızca "para ve ticaretten" ibaret algılanmasına yol açmaktadır. Bu yüzeysel anlayış, sanata yüreğini ve ömrünü adamış samimi insanların önüne adeta devasa bir set çekmektedir.
​Oysa birinci önceliğimiz; toplumun, kimsesizlerin ve ezilenlerin sesi olmaktır. Elbette aşk ve sevgi, bu yaşamın en yüce, en kutsal duygularıdır. Ancak bir sanatçı, yalnızca hülyalı sevdaların değil, bütün bir toplumun vicdanı ve ortak dili olmak zorundadır. Hep tekrar eden klişe temaların ötesine geçip; yetim kalmış bir çocuğun, okutulmayan gencecik bir kızın, evine ekmek götüremediği için mahcubiyetle başı öne eğilen bir babanın, işçinin ve memurun hislerine tercüman olunmalıdır. Sanat, ancak halkın derdiyle dertlendiği zaman gerçek gücüne kavuşacak ve önündeki tüm engelleri yıkacaktır.
​Korkarak susmak, sinmek değil; gerçeği cesurca, eğip bükmeden kaleme almak gerekir.

Şiir ve yazılarıyla hakikata ses olmak, iyiliği yaymak, güzel izler bırakmak istiyorum.
Elbette eserlerimiz görünür olsun,okunsun, dinlensin,ama aynı zamanda Umut olsun,can olsun, gönüllere dokunsun.
Saygılarımla..