YUTTUĞUM TAŞIN AĞIRLIĞI

"Yuttuğum taşın ağırlığı" 🤍

Büyük bir kasırgaya denk geldi yüreğim,

Ne varsa etrafta savurdu üzerime, 

Tozu, toprağı, pisliği. 

Sanki benmişim gibi bütün kirlerin sahibi,

Bedenime yapıştı hepsi.

Ağlasam. 

Söyleyin bana, ağlasam temizlenir mi içim?

Gözyaşlarım arındırır mı bu karanlığı

Yoksa sadece ıslatır mı acımı?

İki gösümün ortasına

Kocaman bir taş yutmuş gibiyim,

Ağırlığı değil sadece,

Suskunluğu da çöküyor üzerime.

Çığlık atıyorum. 

Bağırıyorum içimden,

Ama sesim yok,

Sesim boğazımda değil artık,

Ruhumun en karanlık yerinde kilitlenmiş. 

Nefes alamıyorum,

Sanki hava değil de

Kendi düşüncelerimi soluyorum,

Kirli, ağır, yorucu. 

Beynim susmuyor,

Ben susuyorum.

Bir kasırga geçti diyorlar ya,

Hayır. 

Kasırga geçmedi,

İçimde kaldı.

Ve ben. 

En çok da bu yüzden

Hâlâ savruluyorum.

Işılay Kızılgöz