SEN PİŞMANLIĞIM

Sana kalbimi değil,

kendime dair en temiz inancımı emanet etmiştim.

Sen o emaneti saklamak yerine

yalanlarının altında ezdin.

Gözlerimin içine bakıp sevdiğini söyledin;

ardından, arkamı döndüğüm yerde

başka bir gerçeğe sarıldın.

Meğer ellerin bana uzanırken

kalbin çoktan başka bir kapıyı çalmış.

İhanet, yalnızca bir başkasına gitmek değildir.

İhanet; bir insanın sana duyduğu güveni

gizlice öldürüp

sonra hiçbir şey olmamış gibi yanında kalmaktır.

Sen tam da bunu yaptın.

Ben senden ayrılmadım aslında;

sen, benim içimde sana ait ne varsa

birer birer öldürdün.

Şimdi geriye ne özlem kaldı

ne de dönmeni bekleyen bir tarafım.

Çünkü bazı yaralar zamanla kapanmaz;

insan yalnızca,

onları taşıdığı hâlde yürümeyi öğrenir.

Seni affetmekten korkmuyorum.

Seni affedersem

yaşattığın şeyin anlamını küçültmekten korkuyorum.

Çünkü senin yaptığın,

bir kalbi kırmaktan fazlasıydı;

o kalbin bir daha eskisi gibi güvenemeyeceğini öğretmekti.

Bir zamanlar seni kaybetmekten korkardım.

Şimdi anlıyorum:

Kaybettiğim sen değildin.

Ben, seni olduğun kişi sanarak

kendimde yanılmışım.

Bu yüzden adın artık aşk değil,

geçmişte kapanmış bir kapı.

Ve sen…

Benim en büyük pişmanlığım değil,

bir daha asla görmezden gelmeyeceğim gerçeğimsin.