ADIN DİLİMDE ZİKİR

Ramazan davulcusu inletirken gecenin karanlığını,

​Mücellâ dualara karışır sitemin gölgesi.

​Kucağında bir kediyle o sükût ehli pir, yaşlı, kır saçlı adam,

​Ayaza direnen iki yalnızlığın dehridir;

​Demlenir sığınaklarda bir ısınma hevesi.

​Ey sevgili… Öyle yarım, öyle kimsessiz kaldık ki,

​Yalnızlığımız hüznümüzün tek muhatabı sanki.

​Tamamlanmak isterken büsbütün eksilttik birbirimizi;

​Seni Araf'ta tutarım, ne sözsün ne de his…

​Gelişin kalbime lütuf, adın dilime zikirdir.

​Çekip gitsem diyorum; maziye sığınıp yavaştan,

​Geleceğin sensiz yükünü atmak için bu divane baştan.

​Belki yağmurlar yağar gittiğim o meçhul yerde;

​Zira hatıralar da ölür, hatırlayanların aklına düşünce perde.

​İnsan ise silinir hatıra olduğu yerde.

​Ve bazı geceler ruh; gitmekle kalmak arasında değil,

​Hatırlamakla unutmak arasındaki o derin uçurumda kayKaraman 

Yılmaz karaman