VARLIĞIN VUSLATI

Bir uyanış başlar Nisan’da,

Ne kıştan kopuştur tam olarak, ne de yazın sabırsız telaşı…

O, zamanı incitmeden değiştirir;

Bir yaprağın kenarına kondurduğu yeşille,

Bir tomurcuğun sabırla kabaran hikâyesinde

Ve bir kuşun sessizce kanatlandığı sabah vaktinde

Dünya yeniden anlam bulur.

Nisan,

En kutlu doğumların ayıdır;

Ne yalnızca takvimde bir yer,

Ne sıradan bir geçiştir mevsimlerden.

O, görünmeyeni hissettiren bir bağdır;

Gökyüzüyle toprak arasında kurulan

Sessiz, kadim bir sözleşmedir adeta.

Yağmurla gelen rahmet,

Toprağın derinliklerine işleyen huzurun mührüdür.

Her damla, içte gizli bir duayı yankılar

Ve insan, kendine bile açıklayamadığı bir sevinçle

Sebebini bilmeden tebessüm eder.

Kök salmaya başlar düşünceler,

İnanç yeniden filizlenir bir çocuğun gözlerinde

Ve sevgi, yavaşça yayılır

Bir papatyanın beyazında,

Bir anne sesinin sıcaklığında

Bir dost eli gibi uzanır karanlık günlere…

Nisan,

Her şeye yeniden başlama cesaretidir.

Yorgun düşmüş kalpler için

Bir nefestir, bir serinliktir

Bir ışık gibi süzülen sükûnettir

Gece ile gündüz arasındaki ince çizgide…

Bir vuslattır Nisan;

Kendini unutanların, yeniden hatırlayışıdır varlığı.

Ne fazladır ne eksik,

Tam gerektiği gibi

Tam olması gereken vakitte

Tıpkı aşk gibi…

Tıpkı hayat gibi…