MEVSİM TELAŞI

MEVSİM TELAŞI 

Düşünce düşümden sesler
Gölgeme basarak geçer zaman
Heybemde delikanlı sevgiler
Mürekkepte kurşuni izler
Bir hoşçakal tüter sigaramdan
Ve ardımda onca yollardan sonra
Atlas gülüşler kaldı ömrümde..
Bir yanım dönmek belası
Bir yanım toz toprak mevsim telaşı
Çatlamış kaldırımlar ezberler adımlarımı,
Kimse bilmez hangi sokağa içimi bıraktığımı.
Rüzgâr cebimde unuttuğum yılları
Sessizce sayar akşam ezgileri gibi.
Kırılan her umudun sesi çıkmaz,
Bazıları yalnızca insanın yürüyüşünü değiştirir.
Omuzlarıma çöken gökyüzü değil,
Adını koyamadığım bekleyişlerdir.
Ne çok pencere açıldı yüzüme,
Ne azı eve dönüştü.
Bazı şehirler insanı ağırlamaz,
Sadece yorgunluğunu misafir eder.
Bir avuç gölgeyle bölüştüm geceleri,
Sabahlar ise benden habersiz büyüdü.
Hayat en sert cümlelerini
Sessiz kalanların alnına yazdı.
Şimdi ne geçmişe sitem borcum var,
Ne yarına acelem.
Yalnız öğrendim,
İnsan en uzun yolu
Kendi içine yürürken tüketirmiş.
Ve gün gelir,
Adın rüzgâra değil,
İyiliğine emanet kalır.
Geriye ne yollar döner,
Ne mevsimler bekler...
Sadece içinden geçen insan kadar
Yaşamış sayılır ömür..

Metin CEYLAN.