TOMRİS 2

Günaydın Badem... Badem benim en yakın dostum, kedim...

Tezlerimin tamamını bitirdim artık öğretmen olabilirim. Edebiyat öğretmeni... Onu görmeyeli tam tamına 10 yıl oldu. Gülhane parkına doğru yol aldım. Ben onu bu parkta içimde yarım kalmış çocuğun üzüntüsüyle bırakıp gitmek zorunda kaldım. Çünkü Tomris beni hatırlamadı... Çünkü karşımdaki bana bakan Tomris'im değildi o başka biriydi. Bir zamanlar bendi ama bütünüyle artık kendi. Parkta en yakın arkadaşım Yavuz ile görüştüm o da bana Tomris seninle görüşmek istediğini söyledi. Sadece durdum o an ama görüşmek istemedim.

Yıllar önce incitmekten korktuğum, sevdiğim kadın beni hatırlamamıştı üstüne evlenmişti.

1 ay sonra 

Tercihlerimi yaparak Konya'ya atandım. Yeni hayat, yeni insanlar ve yeni çevre... Gökyüzü farklı, kediler tebessüm ediyor, kuşlar şarkı söylüyor...

Her gün biraz daha gidiyor ömrümüzden. Her gün bir kez daha yaşlanıyorum. Bugün okulumda ilk günüm. Öğretmen kadrosuna bakarken bir de ne göreyim? "Tomris Saylanverdi"  onunla aynı okulda görev almak, aynı havayı solumak... Eski ben olsam bilirdim ama yeni ben bilemiyorum...

Öğretmen arkadaşlarla tanışma faslına geçtik. Sonrası Tomris geldi odaya şaşkınlık içerisindeydi. Gözleri dolmuştu...

Hemen dışarıya doğru yol aldım. Nefesim kesilmiş gibi oldu. Delirecek gibi oldum. Tomris de arkamdan gelmişti ve durdu öylece bana baktı. Ben kaçmak istedim o beni kovaladı. O gün yüzleşemediğim şey bugün oldu. Yapamazdım o beni bırakıp evlenmişti. Ne kadar hasta olursa olsun insan sevdiği insanı unutmamalı.

1 saat sonra 

Derslere girdim ve yeni öğrencilerim ile tanıştım. Hepsi birer inci taneleri gibi. Ben onlarla konuşurken Tomris pencereden bana bakıyordu. Gözlerim dolmuştu. Ona sarılmak isterdim ama yapamam, yapamam olmazdı...

Okul çıkış saati gelmişti ve ben eve doğru yol aldım. Kafamın içinde Tomris vardı hep . Sonra bir kafeterya da durup çayımı yudumladım aklımdan Tomris'i çıkarmak istiyordum ama olmadı...

1 hafta geçti ve kaymakam bey okulumuzu ziyarete geldiler. Bizlerle tanıştı ve okulumuzun bir gezi etkinliği planlamasını istedi. Müdür bey görevli olarak Tomris'i ve beni seçti.

Tomris ve ben...

Etkinlik için hazırlıklar başladı. Tomris de yanımdaydı hep. Benimle konuşmak istiyordu ama konuşamıyordu. Eski ben olsa onun yanında heyecanlanırdım ama kalbim onun yanında heyecanlı atmıyordu. Ne olmuştu bana neden bu kadar kırılmıştım. Affedemiyordum bir türlü onu . İhanet etmiş gibi geliyordu ama o benim Tomrisim di. Onun saçının teline zarar gelsin istemem. İşte onu da böyle seviyordum.

İnsan, en çok sevdiği insanlardan yara alırmış..

Benim için Tomris'in Celal'i olmak zordu onun içinde Celal'in Tomris'i...🥀