TANIRSAN KENDİNİ

 TANIRSAN KENDİNİ

ağırdan almayı

her şeyi, sonra kendini

paslanan kapıları çıkarken aniden meydana

eskiyen bir zamanın

çıplak gözlerinde kabaran yüreği geçmişin

ki hüzündür hep uğrayan yalnızlığına

ve aklına hiç gelmeyen

uzak ufuklardan yolunu daima gözlediğin

gizden özlemlerin

haber alınamayan

ve gözyaşından süren kendi izlerini

tarihin karanlık göğünden cesetler dökülmekteyken

kanayan yaşanmışlıklardan

ki uçurumlarda gizlenen tek sen kalansın geriye

tanırsan kendini

bir ömre ne sığdırabilirsen

acılardan gelen, bir türlü geçmeyen

ve ufacık anlardan ibaret kırılıp dökülen sevinçler

geçmişten bugüne

şimdi bak

gelen misin, giden misin

bitmeyen dünya sürgününe

tanırsan kendini…

         Erkan Eren

“SESSİZ ÇIĞLIK” kitabımdan bir eser.