ŞİMDİ YA DA ASLA!

Bazı kararlar geç kalmaz; insan onlara geç kalır.

Masada soğuyan kahveyi kaldırmadım.
Telefonun ekranında yarım bıraktığım bir numara,
kapının yanında aylardır giyilmeyen ayakkabılar vardı.
Hayatın büyük işaretler vereceğini sanmıştım.
Vermedi.

Bir sabah, aynada yüzümden önce
ertelediklerimi gördüm.
Gitmediğim yerler, söylemediğim cümleler,
“sonra” diye kenara koyduğum ne varsa
benden habersiz eskimişti.

O gün hiçbir şeyi düzeltmedim.
Kimseden özür dilemedim, bavul da hazırlamadım.
Yalnızca çekmecede bekleyen anahtarı cebime koyup
evden çıktım.

Çünkü insan bazen cesur olduğu için değil,
beklemenin de bir seçim olduğunu anladığı için yürür.

Kapıyı çekerken dönüp bakmadım.

İçeride kalan bendim.