Sen de mi Brutus? Et tu, Brute?

Sen de mi Brutus? Et tu, Brute?

Hayat acımasızdı
Hayat korkunçtu
Hayat adil değildi

İnsan güvenecek bir liman,
İnsan soluklanacağı bir bağ arıyor
İnsan insandan medet umuyor!

Hayat korkunç derecede adaletsiz
Yaşam olduğunca zordu

İnsan güvenmek istiyordu
İnsan insandan medet umuyordu
İnsan belki de anlaşılmak istiyordu!

Kendi seçimleri değildi
Bazıları buna kader diyordu!
İnsan, isyan edercesine seçmek istiyordu
Bir dost, bir hayat arkadaşı, belki de bir sırdaş

Hayat korkunç derecede entrikalarla doluydu!
Öyle yaşadım, öldüm, gittim olmuyordu.
İnsansa güvenmek, anlaşılmak ve var olmak istiyordu
Kaderden kaçamazdı oysa !

Kaçamadı da!

Güvendi, sevdi, soluklanacağı limanı kendi seçti
Güvenmek en büyük hataydı
Güvendi, nedensizce inandı
Hayatla bir şekilde başa çıkmasını da öğrendi
Ama hayat acımasızdı!

Hayat bu kez insanı
Kendi silahıyla vurdu.
İnsan güvendi
İnsan insandan medet umdu
İnsan belki de anlaşıldığını düşündü!

Öyle bir gün geldi ki,
Hiç ummadığı yerden hançerlendi
Dağlar yerinden oynadı
Gök kubbe sarsıldı
Ay, güneş, yıldız; hepsi seyre daldı
Bu eşsiz ihaneti!

İnsan ise çaresizce haykırdı!

Sen de mi Brutus?

Şair Erdem YILMAZ

Bu şiiri dinlemek için hemen linkten ulaş <3 yorum bırakmayı unutma

https://www.youtube.com/watch?v=Htop26_Xs1E