Ömrüme Yurt Olsun

Kalbime misafir olsun diye değil,
Ömrüme yurt olsun diye sevdim.

Adını dilime değil,
Yüreğimin en derin sessizliğine bıraktım.
Kimse seni bende görmedi,
Ama ben, kendimi her gün biraz daha sende kaybettim.

Mevsimler değişti...
Yollar değişti...
Şehirler eskidi...
Ben, seni sevdiğim günün içinde kaldım.

Geceler, adını söyleyemediğim bir şiire dönüştü.
Sabahlar ise,
Eksikliğini inkâr edemeyen bir sessizlik...

Bazen eksikliğin dokunuyor yüzüme,
Bir rüzgârın taşıdığı hatıra gibi.
Gözlerimi kapatıyorum;
Sanki birazdan sesin gelecekmiş gibi...
Sonra yine aynı sessizlik...
Yine aynı eksiklik...