O Mesaj

Aylardır telefona her bildirim düştüğünde içimin nasıl kasıldığını bir ben bilirim. Kolay değil; Adana Büyükşehir Belediyesi sponsor olacak, söz verilmiş ama gerisi koca bir sessizlik. "Yoğunlar" diyorsun kendi kendine, "Koca belediye, elbet sıra gelecek" diyorsun ama günler geçtikçe, o yoğunluğun arasında senin çocukluk hayalin sanki görünmez oluyormuş gibi geliyor. İnsan ister istemez duruluyor, o ilk günkü ateş yerini yavaş yavaş "Acaba olmayacak mı?" şüphesine bırakıyor.

Sonra sıradan bir gün. Yine o tanıdık bekleyişin ortası.

Ekran parladı: Kültür Sanat Merkezi’nden Arzu abla.

Mesajı okuduğum o birkaç saniyede zaman durdu sanki. Aylardır beklediğim o onay, o yeşil ışık karşımdaydı. Odada tek başımaydım ama içimden çıkan o "Oley be! İşte bu!" haykırışıyla duvarlar bile sallandı resmen. İnsanın göğsüne oturan o koca taşın bir anda yok olması, yerini deli gibi çarpan bir kalbe bırakması çok acayip bir hismiş.

O an ilk iş gidip aynaya baktım. Karşımda çocukluğundan beri bu günü düşleyen, yazdığı kelimelerin bir gün gerçeğe dönüşeceğine inanan o çocuk duruyordu. Haklıymışım. Vazgeçmediğime, o sessiz aylara sabrettiğime değmiş.

Şimdi o dosya matbaaya gitmek için hazır. Yolun hala başındayım belki, önümde hala atılacak adımlar var ama bu sefer o adımı korkuyla değil, arkama aldığım o koca rahatlamayla atıyorum. Çocukluk hayalime hiç olmadığım kadar yakınım artık. O kitap basılacak ve ben o kapağa her baktığımda, Arzu abladan gelen o mesajı ve odada attığım o çığlığı hatırlayacağım.