Memleketimin Sessizliği

Her şehrin bir sesi vardır; benim memleketimin sesi ise çoğu zaman sessizliktir. Ama bu sessizlik, boşluğun değil, yaşanmışlıkların sesidir. Sokaklarında umut kadar hüzün, sevinç kadar kırgınlık dolaşır. Aynı gökyüzünün altında bir evden cenaze uğurlanırken, birkaç sokak ötede yeni doğan bir bebeğin ilk ağlayışı duyulur. Bir pencerede gözyaşı usulca süzülürken, diğerinde çocuk kahkahaları yankılanır.

Hayat, memleketimin dar sokaklarında birbirine omuz veren zıtlıklarla akar. Acıyla yoğrulan insanlar yine de umudu avuçlarında taşımayı bilir. Çünkü bilirler ki en uzun gecelerin ardından bile sabah olur; en karanlık bulutların arasından mutlaka bir ışık süzülür.

Ben memleketimi yalnızca güzellikleriyle değil, acılarıyla da seviyorum. Çünkü bu topraklar bana sabretmeyi, paylaşmayı ve yeniden ayağa kalkmayı öğretti. Dileğim; hiçbir evden ağıtların yükselmediği, her kapının çocuk kahkahalarıyla açıldığı, umutların korkulardan daha güçlü olduğu bir memlekette yaşamaktır.

Çünkü bir memleketi yaşatan yalnızca binalar değil; insanların birbirine bıraktığı sevgi, umut ve hatıralardır.