Mavi plastik leğendeki gökyüzü

BALKONDAKİ PASLI MAKAS  (Bölüm 1 )

​Gözlerimi kapatsam, çocukluğumun o mavisini yeniden bulur muyum sevgilim?

Annem bahçedeki dalları budarken,

Hayatın da bizi böyle hoyratça budayacağını hiç düşünmezdim.

Elimde paslı bir makas,

İçimde hiç giyilmemiş bayramlıkların o buruk tıkırtısı…

Ben bu dünyaya, kenarları dantelli hüzünler biriktirmeye gelmişim.

​MAVİ PLASTİK LEĞENDEKİ GÖKYÜZÜ Bölüm 2 )

​Her şey o balkonda başladı, o küçük evde.

Annem çamaşır yıkardı mavi plastik bir leğende,

Ben köpüklerin içinde kendi gökyüzümü yaratırdım.

Şimdi ne o leğen kaldı, ne de o saf beyaz köpükler.

Dünya kirli bir çamaşır gibi serildi önümüze,

Yıkadıkça rengi solan, kurudukça sertleşen bir ömür.

​Üstelik artık kimse balkona çıkıp yıldızları saymıyor.

Herkes kendi karanlığına gömülmüş,

Ben ise hâlâ o eski çamaşır iplerine asılı kalmış,

Rüzgârda sallanan yırtık bir fistan gibiyim.