Karatahta

İnsan büyüyünce silgi kullanmayı bırakıyor.

Yanlışlarını değil,
mazeretlerini biriktiriyor.

Çocukken öğretmen tahtaya kaldırırdı.
Şimdi hayat kaldırıyor.

Eskiden bilmeyene gülerdik.
Şimdi en çok,
her şeyi bildiğini söyleyene alkış tutuluyor.

Ne garip.

Diplomalar çoğaldı.
"Özür dilerim." cümlesi azaldı.

Karatahta bunu görünce herhâlde çatlamıştır.

Çünkü üzerine yazılan her yanlışın,
bir gün silineceğini bilirdi.

Biz öyle olmadık.

Bir fikri savunurken,
onu düşünmeyi bıraktık.

Haklı çıkmak,
hakikatin yerine geçti.

Sosyal medya geldi.

Herkes eline görünmez bir tebeşir aldı.

Kimisi hiç okumadığı kitabı anlattı.
Kimisi hiç tanımadığı insanı yargıladı.
Kimisi de sustu.

En çok da onlar konuştu.

İşin komik yanı şu:

Kimse tahtayı temizlemek istemiyor.

Çünkü kirli bir tahta,
eski yanlışları saklar.

Temiz bir tahta ise,
yeniden düşünmeyi mecbur bırakır.

İnsan, fikrini değiştirmekten değil;
eski alkışlarını kaybetmekten korkuyor.

Bu yüzden aynı cümleyi yıllarca yazıyor.

Sonra da buna
karakter diyor.

Oysa karatahta bize tek bir şey öğretti:

Üzerinde en çok iz bırakan yazılar, en doğru olanlar değil; en geç silinenlerdi.