Hasretinin Yanık Kokusu

Sen uykuya daldığında sarardı tüm odaları hasretinin yanık kokusu.

Sen susunca koca bir şehirde susup kaldı

Son kuşta indi şimdi gökyüzünden yuvasına.

Mahallenin mahzun deliside başını önüne eğerek sakladı sopasını 

Her akşam vakti yas evi yüreğim

Hasretinin yanık kokusunu çekiyorum ciğerlerime ölüm ölüm.

Sabaha kadar dilimin uçurumunda 

Kelimeler can çekişiyor sana 

Uyansan büyüyecek gibi 

Göremezsem seni ölecekmiş gibi 

Bari diyorum 

bari giderken gölgeni bırak bana

Sığınacak bahanem olsun suskun gecelere

Bir ilham ol nefesi kesilmiş cümlelerime.

Ve inan ben çok düşünüyorum 

Sana farkında olan herşey 

yokluğunda huzursuz çocukken ,

Senin farkında olmayanlar 

Nasıl yaşıyor bilmiyorum 

Anlamıyorum.

Zafer Arduçoğlu