Güneş Odana Doğmaz Perdeyi Arala…

Biliyor musun?

Senden sonra çokça şiir yazdım, okuyanların canını sıktım biraz.

Hikâye yazdım, hayatlarına dokundum.

Karakalem ile iki sevgili karaladım…

Görenlerin içi ısındı.

Her eserimde senden bir iz taşıdım.

Çok uzun zaman oldu senden ayrılalı.

Yıl bilmem kaçtı…

Üniversite aşkım mıydın, lise mi?
Hafızam oyun oynuyor artık.
Tuhaf olan şu,
bazı anılarımı senden daha net hatırlıyorum.
Bazılarında ise
sen varsın, ben yokum.

Aklıma düştükçe yazdım,çizdim,seslendirdim

Herkes kendinden parça buldu eserlerimde.

Sen?

Sen sanatla uğraşır mıydın, hatırımda yok.

insanların çoğu sanatla uğraşmaz zaten...

Ama çok iyi biliyorum sevdiğin şarkıları.

Çok sevmediğim o meşhur sanatçının da şarkılarını ezberledim.

Belki aynı vakitte dinleriz diye…

Belki sol tarafında bir sızı oluşur diye…

Zaman acımasız, saçlarım zamanın azizliğine uğradı.

Aklar düştü sakallarıma…

Zaman herkese aynı işler zaten...

Görsen bu hâlimi…

Hayır, artık ihtimallerle yaşamıyorum.

O yüzden bu ihtimali de düşünmüyorum.

Zor oldu, kolay diyemem.

Her günüm sensiz sancılı.

Evlendin belki de.

Adımı okudun bir mahalle bakkalında.

Veyahut biri sevdiğine seslendi adımı.

İçini acıtmadı mı?

Çok uzun zaman oldu.

Başıma neler geldi, bir bilsen…

Ne çok konuşulacak konumuz birikmişti.

Ama artık önemi yok.

Nedendir bilmem, bir gün

perdeyi aralamaya karar verdim.

İşte o gün anladım;

Güneş odama doğmuyormuş.

Oysa ben, sen gittiğin günden beri

dünyaya güneş doğmuyor sanmıştım.

Şimdi önümde yaşanacak güzel günler var…

Gerçi bunu söylemek kolay.

Belki de bu satırları yazan ben değilim.

Belki yıllar önce birisi

bir kâğıda bunları yazdı,

ben de bulup sakladım.

Belki o güneş

hiç benim odama doğmadı.

Belki perdeyi aralayan da

ben değildim.

Ama nedense

bu hikâyenin her yerinde

kendimden bir parça buluyorum.

İnsan bazen
başkasının yarasını anlatırken
kendi yarasına dokunuyor.

Kimin hikayesiydi, bilmiyorum.
Kimin adıydı,
hangi şehirde kaldı,
onu da bilmiyorum.

Bildiğim bir şey var:
Bazı insanlar gider.
Hikayeleri kalır.

Bazı hikayelerse
zamanla sahibini kaybeder.

Ve bir gün
hiç tanımadığın birinin şiirinde
kendini bulursun.