***
Bir tüplü ekranın ışığında büyüdük biz,
Mutfakta annemin telaşı, babamın yorgun sesi...
Sen kapıyı çalıp içeri girdiğin an,
Dağılırdı evimizin o geçim endişesi.
Bazen elinde çöp kovasıyla Apti' oldun,
Park köşesinde boynu bükük bir aşka yandın.
Kibar Feyzo’yla ağanın karşısına dikilip,
Bizim yerimize de hakkını arayan adamdın.
İnek Şaban deyip güldüler saflığına,
Oysa dürüstlüktü o, unuttuğumuz ne varsa.
En çok Düttürü Dünya 'da yaktın canımızı,
Klarnetin sesinde saklıydı o buruk hüzün, o yasa.
Bir Temmuz günü sessizce çekip gittin de,
Sanki çocukluğumuzu da alıp götürdün yanında.
Şimdi dünya daha gri, sokaklar daha yabancı,
Ama ne zaman bir filmin başlasa odamızda,
Zaman durur usta;
Yine o temiz, o korunaklı çocuklar oluruz sayende.

Mekanın cennet, ruhun şad olsun koca yürekli usta. Bu ülkenin evlerinde senin filmlerin döndüğü, o güzel gülüşün içimizi ısıttığı sürece, sen bizimle yaşamaya hep devam edeceksin.