GİDENLERE

Gidenlere…

Dağlara ölüm, kentlere zulüm

Ve dilime küfür dolanmadan

Geçip gitmek isterdim bu dar vakitlerden.

Oysa, mülteci bir eylül gibi duruyor avluda zaman,

Ve her sokak başında bir hüzün nöbetçisi…

Sustukça büyüyen o ağır gökyüzünü

Alıp omuzlarıma taşımak…

Kuşların kanatlarına sığmayan o özgürlüğü,

Barut kokan akşamların bağrından koparıp,

Esmer yüzlü çocukların avuçlarına bırakmak isterdim.

Oysa şimdi heybemdeki kırık dökük bir kaç dizeyi

Adresi meçhul mektuplar da buluşturup

Yitip gidenlere armağan ediyorum.

Sonra, yüreğimde yarım kalmış kavgaların hıncıyla,

Çekip gidiyorum, ayaklarımı kamçılayan, bağrında suskunluğumu büyüten bu toprağın derinliğinden;

Biz ki, yaşamaktan, ve uğruna savaşmaktan zerre kadar korkmamışız gözüm,

Yine de, ölümün kirli yapışkanlığı durur kirpik uçlarımızda. Ve alnımızda kader kahpesi.

Yutkundukça canımızı acıtan o ilk gençlik sızısıyla, öylece gidiyorum...

sessiz, kimsesiz ve kimliksiz…

                          DEVRAN SÜRGÜT

                                                              07/09/2026

                                                                         İstanbul