GECENİN TORTUSU

GECENİN TORTUSU

Gecenin tortusu çökrken omuzlarıma

İçimde büyüyen bir dehliz kadar yalnızdım

Kıyıda kalmışlık vuruyordu sessizce kıyılarıma

Her hatıra suskun birer yara

Her gidiş düğüm oluyordu karanlık yarınlarıma

Kalabalığın ortasında büyüyen bir yabansılık vardı içimde

Sesler çoğaldıkça derinleşti yalnızlığım

Ve ben en çok insanlara karıştığım yerde

Ve ben en çok kendime sessiz kaldım.

--Seçil Altınsoy--