Ey Aziz İstanbul, Sanadır Hasretim…

Bir zamanlar

sokaklarında yürüyordum İstanbul,
elimde hayallerim,
içimde dünyaya sığmayan düşlerim vardı.

Senin kalabalığına karışır,
kimseye belli etmeden
kendimden bir parça bırakırdım
her geçtiğim yerde...

Belki de en çok bunu özlüyorum.

Bir şehrin içinde
hiçbir yere yetişmek zorunda olmadan
yürüdüğüm o günleri…

İstiklâl’de yağmura yakalanışımı,
kalabalığın içinde kayboluşumu,
bir vapurun ardından
uzun uzun denize bakışımı…

Meğer bazı günler
insanın ömründe bir daha yaşanmayacakmış.
Bazı sokaklar
bir daha aynı duyguyla yürünmeyecekmiş..

Şimdi yıllar sonra
bu fotoğraflara bakıyorum.

Kendimi özlüyorum biraz,
seni özlüyorum çokça.

Kız Kulesi uzakta,
Boğaz önümde,
Galata başını göğe kaldırmış…

Ve ben,
Yıllar geçmesine rağmen,
aynı duyguyla söylüyorum:

Ey aziz İstanbul,
sanadır hasretim.

Sana değil yalnızca,
sende kalan günlerime,
sende kalan hayallerime,
sende bıraktığım o eski hâlime…

Hasretim...

Belki bir gün yine gelirim.
Aynı sokaklardan geçerim,
aynı denize bakarım.

biliyorum,
o gün geldiğinde sadece İstanbul’a değil,
yıllar önce burada bıraktığım
kendime de kavuşacağım.

Sen,
benim geçmişimde kalan
ama kalbimden hiç gitmeyen
en güzel hatıralarımsın.

Ey aziz İstanbul…
Yıllar geçse de
sanadır hasretim.