ESKİDENDİ O GÜNLER

Eskidendi o günler…

Aynı sokakta büyüyen çocuklardık biz,

Top peşinde koşarken

Hayatın derdini bilmezdik henüz.

Mevsimler değişirdi,

Ama biz değişmezdik,

Yağmur yağar, çamur olurdu sokak,

Biz yine oyundaydık, yine kahkahaydık.

Salçalı ekmeğin tadı başkaydı o zaman,

Bir de gazoz kapakları cebimizde hazine,

Çamurdan arabalar yapardık hayallerimize,

Fakirliğin içinde zenginliğimizdi o an.

Komşuluk başka bir şeydi eskiden,

Kapılar kilitsiz, gönüller açıktı,

Ramazan’da, bayramda aynı sofrada

Aynı duaya “amin” derdik birlikte.

Adana’dan, Konya’dan, Mardin’den,

Urfa’dan, Van’dan kopup gelmiş hayatlar,

Aynı sokakta birleşirdi,

Aynı dostlukta, aynı selamda.

Yufka ekmeğin sıcaklığı hâlâ avuçlarımda,

Sıkmanın kokusu, çayın buharında saklı,

“Haydi be!” diye seslenirdi annem,

O ses… hâlâ kulaklarımda canlı.

Misketlerimiz vardı, rengârenk hayaller gibi,

Sokaklar bizimdi, biz sokağın çocukları,

Kırgınlık bilmezdik, dargınlık tanımazdık,

Biz dosttuk… hem de hesapsız, kitapsız.

Şimdi ise…

Aynı sokakta büyüyen yabancılar gibiyiz,

Selamı unuttuk, hatırı unuttuk,

Birbirimizi sormayı bile bıraktık.

Dedim ya…

Eskidendi o günler,

Geldi geçti hepsi,

Ama içimizde bir yerlerde

Hâlâ çocuk kalmış bir özlem var şimdi.