Çocuklara Emanet Bir Dünya

Boyalı Kelimeler Ormanı’nda her sabah dünya güne başka bir renkle uyanırdı. Yeşilin bin bir tonu vardı burada.  

Çimenler ezilmeden uzar, ağaçlar kesilmekten hiç korkmazdı.  

Bu ormanda çocuklar keyifle koşar, mutlulukla oynarlardı. Birlikte oynarken kimse kimseyi incitmezdi.  

Kimse bir başkasının görünüşüne bakıp onu dışarıda bırakmazdı. Çünkü burada herkes olduğu haliyle kabul edilirdi.

Bir dalın üzerinde Pırpır oturuyordu; Ormanı, çocukları ve hayvanları izliyor; bir taraftan uzun uzun düşünüyordu. Düşünmek, onun için her zaman konuşmaktan önce gelirdi. Ağacın yanında ZıpZıp Tavşan vardı. Bir sağa zıplıyor, bir sola hopluyor, bir an bile yerinde duramıyordu. ZıpZıp koşmayı çok severdi ama nereye bastığına da çok dikkat ederdi. Çünkü yerde sadece toprak değil; toprağın altında çiçekler, böcekler ve minik canlıların yaşadığını bilirdi. ZıpZıp bir an durdu. Başını kaldırıp Pırpır’a seslendi:  

— “Pırpır, sence hayalimdeki dünya nasıl bir yer olmalı?”  

Pırpır cevap vermeden önce etrafına baktı.

Bir grup çocuk çimenlerin üzerine oturmuş, birlikte oyun kuruyordu.Bu oyunda kimse kimseyi korkutmuyor, birbirine bağırmıyordu.Biri düştüğünde diğerleri hemen yanına gidiyordu.  

Bir çocuk susuz kalmış bir fidanı suluyordu.  

Bir diğeri, yaralı bir kuşun yanında ona yardım etmek için bekliyordu.  

Hayvanlar çocuklardan hiç kaçmıyor, saklanmıyordu.  

Çünkü burada kendilerini güvende hissediyorlardı.

— “Hayalimdeki dünya,” dedi Pırpır, “kimsenin incinmediği, doğanın korunup tüketilmediği bir yer.” ZıpZıp kulaklarını dikti.  

— “Kim koruyor?” diye sordu.  

— “Çocuklar,” dedi Pırpır.  

“Bu yeşil, bu orman, bu dünya onlara emanet.” ZıpZıp etrafına baktı.  

Neşeyle gülen, keyifle oynayan çocukları ve sakin hayvanları gördü. İçinden geçirdi: “Burası, çocukların güvenle gülüp oynayabildiği bir dünya.” Sonra başını sallayarak  

— “O zaman,” dedi.  

“doğa da güvende olur.”  

— “Evet,” dedi Pırpır.  

“Çünkü bu dünya, çocuklara emanet.”

O anda rüzgâr hafifçe esti.  

Yapraklar sallandı.  

Boyalı Kelimeler Ormanı derin bir nefes aldı.  

Orada yaşayan herkes biliyordu: Bu dünya, çocukların farkındalığıyla korunuyordu.  

Ve belki de ütopya, uzak bir masal değil;  

kimsenin incinmediği, her canlının güvende olduğu bir dünyaydı.