Çamlıca’ya Çıkalım Seninle

Çamlıca’ya çıkalım seninle

Toprak ve çam kokusu dolsun içimize,
Yağmur usulca omuzlarımıza konsun.
Gökyüzü gürlesin uzaklardan,
Şimşekler düşsün İstanbul’un üzerine.

Bir bank bulalım kendimize,
Altımızda koca bir şehir,
Üstümüzde yağmuru saklayan bulutlar olsun.
Ben elimde sıcak bir çay tutayım,
Sen gülüşünle bütün mevsimleri güzelleştir.

Konuşmasak da olur,
Bazı sevdalar sessizlikte büyür.
Ben gözlerine bakayım,
Sen uzaklara dal,
Ve zaman bir anlığına durmayı öğrensin.

Belki rüzgâr saçlarını savurur,
Belki bir martı geçer üzerimizden,
Belki de o an anlarız;
İnsan bazen bütün ömrünü,
Bir insanın yanında geçen birkaç dakikaya sığdırabiliyormuş.

Çamlıca’ya çıkalım seninle.
Yağmur toprağa düşsün,
Toprak kokusu bize karışsın.
Ve bu şehir ne zaman yağmura uyansa,
Birbirimizi hatırlayalım.

Bir yaz günüydü,
Cumartesiydi.
Gök gürlüyordu,
İstanbul sessizdi.

Ben ise sadece seni seviyordum.