BOYALI KELİMELER

Boyalı Kelimeler

Bazı kelimeler vardır, söylendiği anda havaya karışmaz. Onlar kalır. Duvarlara siner, eşyalara bulaşır, insanın içine yerleşir. İşte o kelimelere “boyalı kelimeler” denirdi.
Elif bunu ilk kez annesinin mutfakta söylediği bir cümlede fark etti.
“Geçer,” demişti annesi.
Ama geçmemişti.
O kelime, “geçer”, o gün sarıya boyanmıştı. Soluk, hastalıklı bir sarı. Elif o kelimeyi her duyduğunda boğazı düğümleniyor, içi daralıyordu. Çünkü bazı kelimeler umut değil, bekleyiş taşırdı. Ve beklemek, bazen insanı en çok yoran şeydi.
Zamanla Elif fark etti ki herkesin kelimeleri farklı renklere boyanıyordu.
Babası “güçlü ol” dediğinde kelime koyu griye çalıyordu. Sert, soğuk ve ağır. Sanki güçlü olmak bir seçenek değil, bir zorunluluktu.
En yakın arkadaşı Zeynep “yanındayım” dediğinde ise kelime açık maviye dönüşüyordu. Hafif, ferah, nefes aldıran bir mavi. O kelime gerçekten yanında duruyordu.
Ama bir gün, hiç beklemediği bir şey oldu.
Elif kendi söylediği bir kelimeyi gördü.
“İyiyim.”
Bu kelime kırmızıydı.
Ama canlı bir kırmızı değil… Yanık, çatlamış, yorulmuş bir kırmızı. O an anladı. İnsan sadece başkalarının kelimelerini değil, kendi kelimelerini de boyuyordu. Ve bazen en ağır renkler, en çok saklanan kelimelerde birikiyordu.
O günden sonra Elif konuşmadan önce durup düşündü.
“Gerçekten ne demek istiyorum?”
Bir gün aynanın karşısında, ilk defa başka bir kelime söyledi:
“Yorgunum.”
Kelime yumuşak bir mora boyandı. Hafif, dürüst ve sakin.
İlk kez bir kelime içini acıtmadı.
O an Elif şunu anladı: Kelimeler zaten vardı, ama renklerini insanlar veriyordu. Ve belki de iyileşmek, doğru kelimeyi bulmaktan değil… onu doğru renge boyamaktan geçiyordu.
O günden sonra Elif, kelimelerini dikkatle seçti. Çünkü bazı kelimeler sadece söylenmezdi.
Yaşanırdı.

Derya YAĞMUR