BİR KEZ KALBİMİ SEÇTİM

Çok kısa sürdü belki,

Ama ilk kez kendim oldum ben.

Omuzlarımdan indirdim yükleri,

Susturdum içimdeki tüm mecburiyetleri.

Hesapsızca güldüm…

Ve ilk defa,

Gülmekten kızardı yanaklarım.

Adını koyamadığım duygular geçti içimden,

Yabancı ama bir o kadar tanıdık.

Birkaç güne sığdı koca bir his,

Sanki bir ömre bedel gibi… 

Düşünmedim.

Hiçbir şeyi.

Aklım sustu, kalbim konuştu.

İlk kez onun sesine inandım,

İlk kez onun peşinden yürüdüm.

Bir an vardı…

Her şey olması gerektiği gibiydi.

Mutluluk, huzur, güven.

Hepsi bir aradaydı,

Hepsi fazlasıyla gerçekti.

Ama ben,

Düşünmeden çıktım o yola.

Aklımı geride bırakıp,

Kalbimle ilerledim.

Şimdi ise;

Derin bir sessizliğin içindeyim.

Eksik,ağır ve biraz da yabancı…

En çok da,

Bir kalbe dokunup

Onu yarım bıraktığım için

Kötüyüm.

Çünkü ben ilk defa yaşadım,

Ama bazı hikâyeler…

Tam en güzel yerinde

Susar.

Ve bazen doğru hisler, yanlış zamanlarda gelir...