BALONCU

Fısıldıyor utanarak kendi sesinden bir çocuk

Rüzgardan savrulmuş bir korkuluk misali

Zannedersin İki yanından kopup da  yere düşmüş elleri

Bütün balonları uçup gitmiş o ellerden 

Biliyor ki bu çok büyük bir kayıp...

“Kızacaklar” diyor, “çok kızacaklar hem de”

Bedeni soğuktan, yüreği korkudan titriyor

Dünya şu vakit bir tek ona dönmüyor

Başındaki tüm dertleri büyük kendinden

Ağlıyor aynı cümleleri sayıklayıp…

Gözlerinin karası daha da büyüyor ağlarken

Ah be çocuk!

Sen ki bu kirli dünyanın temiz yürekli bekçisi;

Bir çift kanat bulup sana versem,

Ne yanına uzanabilse bu dünyanın kirli eli

Ne sen korksan bir daha kaybetmekten

Nilden Sargut