AŞK ESERİ

Ben seni gördüğüm ilk gün tutuldum.

Mevsim sonbahardı.

Yapraklar sararmış,

hava güneşli lakin

hafiften rüzgâr esiyor.

Bir bankta oturuyordun.

Üzerinde kahverengi bir ceket,

ayağında kısa siyah botlar,

başında kırmızı bir bere,

elinde kırmızı eldivenler,

boynunda atkı.

Saçların da örgülüydü,

iki yandan da öne getirmiştin.

Kirpiklerin gece gibi siyah,

göz bebeklerin yıldızlar gibi parlıyordu.

Al al olmuş yanakların,

kiraz kırmızısı dudakların...

Akıl başta durmazdı.

Kulağında kulaklık,

müzik dinliyordun.

Elinde

Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar romanı,

dalmış okuyordun.

Kâinatın bütün güzellikleri

gül cemalinde toplanmıştı.

O kadar dalmıştın ki kitaba,

karşındaki bankta sana bakıp bakıp

senin resmini çizdiğimin

farkında bile değildin.

Bir şaheser gibiydin.

İnsan bir kere âşık olurdu ya,

ben de

aşkın kördüğümünü

o gün seninle attım.

Sen benim çizdiğim

en güzel şaheserdin.

Sen aşktın.

Aşkın şaheseriydin.