AŞK DENİLEN GARABETİN TARİFİ

İlk bilmem ki hangi deli

Git yanına da şu güzeli

Kendinden geçip de sev dedi

Sonrasında yürüdü ağır adımlarla bir kirpi

Kaldırdı kafasını gördü açmamış bir gül yeşili

Gonca iken başka diyarlara savurdu bizi

Tuba ağacının gövdesinden mi

Yayıldı ruhlara o an hazin sesi

Bir büyülü ahşabın büyülü kemanesi

Yörük diyarlarının mı yoksa eski bir acının mı nefesi

Belki de hiçliğin ta kendisi

Boşlukta salınan arsız umursuz bir sokak kedisi

Ardına bakmaz yaşadığınca kendisi

O görülen uzak dağların en tepesi

Bulutlardan giymiş doruğuna fesi

Örtünüp de her yanına hüzün perdesi

Yönlendirir bilinmezliğe bizi gövdesi

Süregelen bu bitmezliğin hikâyesi

Doldurur kadehime hüznün badesi

İçirir kana kana elleriyle kendisi

Budur aşk denilen garabetin tarifi