AFİLLİ YALNIZLIK

  Kasvetli perdelerimi çektim iyice,odama ışık girmesin diye.Kalbimin güneşi soluk,umutlarımın cebi delik.Seninle ayrıldığımız günden beri adımlarını sayarım hayalet sessizliğin...

  Bazı insanların kaderidir yalnızlık.Ne kadar yamasalar da hayatlarını,dikiş tutmaz.Benim yalnızlığımda küçücük yaşlarımda başlamış.Annem yıllar önce beni yetiştirme yurduna bırakmış.Bizleri terk eden sevgisiz bir babaya karşı annemin sevgisi de dik duramamış ne yazık ki...Belki güçsüzlüğü ile belki de ekonomik koşullar nedeniyle dünyalarımızı ayırmış annem.Yalnızlık serüvenim burada başlamış,bir yetiştirme yurdunda...O yıllara dair hatırladığım tek şey,ayağı kırık,kara saçlı bebeğimle oynamaktı sarı odalarda.Sonra bir gün kader bana gülen yüzünü göstermiş;yaşlı bir çift beni sahiplenerek benim ailem olmuşlar.Onlarla geçirdiğim o yılları hiçbir şey unutturamaz  bana.Ama yalnızlık kaderimmiş demek ki,onları arka arkaya kaybettim.Çocukları olmayan bu güzel insanlar beni sevgileriyle öyle sarmalamışlardı ki,o sevgi açlığıyla onlardan gördüğüm ilgiyi,sevgiyi aradım her beşerde.Zamansız ölümleriyle sessizleştim,yalnızlaştım,kayboldum bedenimde...
Otuzlu yaşların ortasındayım.Tuz basmıyor yarama ne umut ne de sevda.Günler,aylar geçiyor,bir nefeslik hayatımda.Geç bulduğum ailemi kaybettikten üç yıl sonra ömrüme bir güneş doğdu sanki seninle.Tenhalaşan hayatıma sevdan yaşama sevinci getirdi yeniden.O yaşadığımız iki yıl ömrüme can verdi.Sonra sen de çekip gittin hayatımdan.Güzel anlarımız  hiç bitmesin diye fotoğraf karelerine sığdırdığımız anları düşledim;bu ayrılık ölümden beter.Ve yine yeniden yalnız dünyama bu kez biraz daha sessiz,biraz daha tenha,biraz daha ıssızlaşarak geri döndüm.Senli günlerimden sonra"yalnızlık"adını bilmediğim bir yabancı.Her gün birlikte uyanıyorum onunla.En kötüsü de bu kez daha da alışıyorum,hatta sevmeye başlıyorum bu yalnızlık denen yabancıyı...

   Bu sabah yine maskelerin ardına gizlediğim yüzümle,çatıştığım kuruma geldim.Gülümser gibi,mutlu gibi,aslında hiç gibi...Yöneticiliğini yaptığım kurumda personelimin bir sürprizi bekliyordu beni."İyi ki doğdunuz sevgili müdiremiz."Sağlık ve mutluluk dilekleri için her birine tek tek teşekkür ettim.Ben kimdim,ne idim?Varla yok arasında bir yerdeydim kalabalıklar içinde kaybolan.Kendine uzak bir rüzgarım ben,dalları çiçek açmayan,üzerine kuşlar konmayan,öylece duran.Bir başka alemde kendim olmadan esen soğuk bir rüzgar.Burada olan ben değilim,bedenim burada;kalbim,aklım firarda.Şu an tek isteğim,akşamın ayazını önüme katıp,yalnızlık sarayıma geri dönmek.Issız,karanlık odamda sırtımı geceye yaslayıp sonsuzluğa tebessüm etmek.Sonunda barıştım yalnızlık denen yabancıyla.Hoşgeldin benim afilli yalnızlığım...