Adın dilimde zikir

Ramazan davulcusu inletirken gecenin karanlığını,
​Mücellâ dualara karışır sitemin gölgesi.
​Kucağında bir kediyle o sükût ehli pir, yaşlı, kır saçlı adam,
​Ayaza direnen iki yalnızlığın dehridir;
​Demlenir sığınaklarda bir ısınma hevesi.
​Ey sevgili… Öyle yarım, öyle kimsessiz kaldık ki,
​Yalnızlığımız hüznümüzün tek muhatabı sanki.
​Tamamlanmak isterken büsbütün eksilttik birbirimizi;
​Seni Araf'ta tutarım, ne sözsün ne de his…
​Gelişin kalbime lütuf, adın dilime zikirdir.
​Çekip gitsem diyorum; maziye sığınıp yavaştan,
​Geleceğin sensiz yükünü atmak için  bu divane baştan.
​Belki yağmurlar yağar gittiğim o meçhul yerde;
​Zira hatıralar da ölür, hatırlayanların aklına düşünce perde.
​İnsan ise silinir hatıra olduğu yerde.
​Ve bazı geceler ruh; gitmekle kalmak arasında değil,
​Hatırlamakla unutmak arasındaki o derin uçurumda kaybolur…

Yılmaz karaman