Sanatçılarımızı Tanıyoruz- Ah o Eski Bayramlar

özledim
soba yanarken içli içli
koynunda sakladığım yeni giysilerimi
şekerle dolacak ceplerimin hayalini
komşu teyzelerin mendil içindeki hediyelerini
en çokta babamın ayak sesini
eski bayramlar yok
bayramların tadı yok
çünkü en sevdiklerimiz eksik şimdi

Eskinin her şeyi özlenir ama bayram günü bir başka yâd edilir.
Bayramlıklar yastık başında beklerdi. Bayram sabahına kavuşmanın hayaliyle gözler yumulurdu.
Bayram günü çocuksuluğun en saf ve güzel duygusuydu şeker toplama. Bir heyecan sardı çocuk kalpleri.
Sokağa güvenle çıkılırdı. Çünkü güven vardı sokakta. Komşuluk ise bir başka güzeldi.
En tatlı duyguydu bayram sevinci.
Umarım şimdiki çocuklar için de güzel duygular yaşanıyordur.

Ne güzeldi o günler. ..herkeste bir bayram telaşı ,yeni alınnan kıyafetlet, ellerini öptürp harçlık vermeyi bekleyen dedeler, babanneler, annaneler..şimdiki gibi imkânlar yoktu ama mutluluk çoktu. Bayramlar buruk benim için.
Ben en çok 20 yıldır elini öpemediğim annemi özledim 😥
Çık gel be annem ,biraz da cennet özlesin seni ⚘️

Bayram…
Bayram aile demekti, insanin insana kostugu, insanin insanda doydugu o ozel zamanlar….
Beni her bayram eskiye goturen belirgin ani; aile rituelimizdi, bayram namazi sonrasi tum aile fertleri siraya gecer ve buyukten kucuge bayramlasma merasimimiz olurdu.. ailemize dahil olan yeni uyelerimizin de cok hayran kaldigi ozel bir animizdi…
Bayram…
Simdilerde icimdeki en derin yaram…
Herkese huzurlu bayramlar 🌸

Bayram sabahı hep birlikte yapılan kahvaltı,şeker toplamak, çocukluğumuzun unutulmaz anıları,gerçekten eski bayramlar bir başka güzeldi.Şimdi evlere çoluk çocuk hapsolduk sanki ,gurbette olunca be gelen oluyor ne de giden😔

Bayram namazından sonra namaza gelen herkesle bayramlaşma ve mezarlık ziyareti sonra da ailem ile geçirdiğim vakitler bisiklet sürmek arkadaşlarla şimdi babamın ve halalarımın olmayışı buruk bir bayram yaşatıyor. Gelen giden çok olurdu eskiden şimdi bayram şekeri toplayacak kimsenin olmayışı, akrabalardan çok azının gelişi bayramın eski neşesini sildi süpürdü adeta.

Benim çocukluğumdaki bayramlar, arife gününün telaşında saklıydı… Son güne bırakılan o bayram alışverişleri hâlâ zihnimde dip diri duruyorlar. Yeni alınan kıyafetlerimi, ayakkabılarımı, hatta giyeceğim çorapları bile anneme başucuma koydururdum. Sonra da uyumaya çalışır ama heyecandan bir türlü gözümü kapatamazdım. Çünkü biliyordum ki sabah olduğunda sadece yeni kıyafetlerimi giymeyecek, çocukluğumun en güzel günlerinden birine uyanacaktım.
Bayram sabahı benim için biraz yeni ayakkabı kokusu, biraz annemin hazırlık telaşı, biraz da çantamda biriktireceğimşekerlerin ve harçlıkların heyecanıydı. Kapı kapı dolaşıp şeker toplarken hissettiğimiz o tarifsiz mutluluk, bugün dönüp baktığımda aslında çocuk kalbimizin ne kadar küçük şeylerle ne kadar çok sevinebildiğini hatırlatıyor bana.
Sanırım o eski bayramları büyülü yapan şey; her şeyin çok daha samimi, çok daha heyecanlı ve çok daha beklene olmasıydı. Şimdi en çok özlediğim şey, o gece başucumdaki bayramlıkları izlerken içimde taşıdığım o saf heyecan… Çünkü insan büyüdükçe bazı şeyleri kazanıyor ama çocukluğun o tertemiz bekleyişini biraz geride bırakıyor.

Galiba en çok bayram sabahlarının kokusu kaldı aklımda.
O koku tam olarak tarif edilemiyor; biraz yeni ütülenmiş kıyafet, biraz mutfaktan gelen sıcak bir telaş, biraz da erken uyanmış bir evin sessiz heyecanı...

Sonra harçlıkları avuçta sıkarak koşulan bakkallar geliyor aklıma.
O zamanlar para büyük değildi aslında; büyük olan, küçük bir şeyle bu kadar mutlu olunabilmesiydi.

Kalabalık sofralar da vardı. İnsan şimdi dönüp bakınca şunu fark ediyor: O sofralarda sadece yemek paylaşılmıyormuş. Aynı anda gülüşler, hikâyeler ve birbirinin omzuna değen hayatlar da paylaşılıyormuş.

Sanırım geçmişin bayramlarını büyülü yapan şey; her şeyin daha büyük olması değildi.
Bizim daha küçük olmamızdı.

Çünkü insan büyüyünce bayramı takvimde arıyor...

Çocukken ise kapı zili çaldığında buluyordu.

Benim eski bayram sabahları dan aklımda kalan
Bayram namazından dönüp koşa koşa eve gelip ilk annemin elini öpüyor olmak
Çünkü uzun bir zaman boyunca Babam hangi bayram olursa olsun hiç bir bayramın birinci günü evde olmayışıydı.
Babam Devlet Demir yollarında görevli bir memurdu ve her zaman tren ile yollarda oluyordu
Bu olay benim seneler boyu üzüntü yaşamanın sebebi olmuştur

Bence hepsi, hepsini çok özledim. Şimdi ise silindi artık herşey 😞

Geçmişin bayramlarını bu kadar büyülü kılan şey, anda kalabilme yeteneğimiz ve paylaşılan ortak heyecanlardı. * Eksiksiz Kalabalıklar: Tüm ailenin, sevdiklerimizin bir arada olduğu, kimsenin bir yerlere yetişmek zorunda kalmadığı o kalabalık yer sofraları.
Küçük Şeylerin Büyük Mutluluğu: Mendil arasına saklanmış demir paraların şıkırtısıyla bakkala koşmanın, dünyanın en büyük servetine sahip olmakla eşdeğer hissettirmesi.
Samimiyetin Resmi: Dijital ekranların arkasına gizlenmemiş, göz göze gelerek, sarılarak yaşanan o saf aidiyet duygusu.

Bayram sabahının o kendine has kokusu: Yeni ütülenmiş kıyafetlerin sıcaklığı, kolonya şişesinden yayılan o keskin limon ferahlığı ve mutfaktan gelen taze demlenmiş çay ile henüz fırından çıkmış hamur işlerinin birbirine karışan o tarifsiz rayihasıdır. O koku, sadece bir bayramı değil, çocukluğun o sınırsız huzurunu ve beklentisini taşır.
O harçlıklarla koşulan bakkal önleri: Bir çocuğun dünyasındaki ilk "kendi ayakları üzerinde durma" ve "özgürlük" deneyimidir. O bakkalın kapısı, kapı kolundan tutulan o an, bir hazine sandığının kapağını aralamak gibidir. Avuç içindeki o madeni paralarla alınan şekerler, aslında bir çocuğun kurduğu ilk büyük hayalin lezzetidir.
Ailenin sığıştığı kalabalık yer sofraları: Sadece yemek yenen bir alan değil, aidiyetin ve paylaşmanın somutlaşmış halidir. Diz dize oturmanın getirdiği o yakınlıkta; kahkahalar birbirine karışır, yaşlıların anlattığı hikayeler gençlerin hayalleriyle harmanlanır. O sofralar, aslında bağların en sıkı örüldüğü, sevginin bölündükçe çoğaldığı yerdir.
Mutlu Bayramlar dilerim.🍀🍬

Sadece bayram olduğu için alınan ,parlak rugan ayakkabılarım ve en sevdiğim komşu teyzemin mendil içinde verdiği bayramlık param ve o anki hissettiğim sevincim unutamadıklarımdan.
Çocuk olduğumuz için mi mutluyduk ,yoksa nimetin farkında olduğumuz için mi mutluyduk?

Benim için geçmişin bayramlarını büyüleyici kılan ve resmini tamamlayan şey; bayram sabahının o kendine has kokusu ile tüm ailenin sığıştığı, o kalabalık yer sofralarının samimiyetidir.
Çocukluğumun bayramlarına dair zihnime kazınan, kokusu hâlâ burnumda tüten o unutulmaz detay ise yeni alınan bayramlık kıyafetlerin ve ayakkabıların o heyecan kokan kokusudur. Bayram gecesi başucuma koyup, sabahı zor ederek uyandığım o anlar, bugün bile zihnimdeki en canlı, en saf tablodur. Geçmişin bayramlarını bu kadar büyüleyici kılan şey; maddiyatın çok ötesinde, o eski sofralarda paylaşılan samimiyet, saf neşe ve bir arada olmanın verdiği o eksiksiz güven duygusuydu.